relax

relax
relax

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Τοξικά βαρέα μέταλλα alzheimer άνοια

Περίληψη
Η τοξικότητα βαρέων μετάλλων αντιπροσωπεύει μια ασυνήθιστη, ωστόσο κλινικά σημαντική, ιατρική κατάσταση. Εάν η θεραπευτική προσέγγιση της τοξικότητας δεν αναγνωριστεί, ή αντιμετωπιστεί με λάθος τρόπο, δύναται να οδηγήσει σε σημαντική νοσηρότητα και να φέρει ακόμα και τον θάνατο. Μεταξύ των πιο κοινών βαρέων μετάλλων που εμπλέκονται σε οξείες ή/και χρόνιες καταστάσεις συμπεριλαμβάνεται ο μόλυβδος, το αρσενικό, ο υδράργυρος, ο χαλκός και το αργίλιο.
Η συμπτωματολογία των βαρέων μετάλλων μπορεί να αποτελεί την αιτία διαφόρων συμπτωμάτων. Απώλεια μνήμης, αυξανόμενες αλλεργικές αντιδράσεις, υψηλή πίεση, κατάθλιψη,
αλλαγή διάθεσης, οξυθυμία, "φτωχή" συγκέντρωση της σκέψης, επιθετική συμπεριφορά, αϋπνίες, κούραση, δυσλεξία, αυξημένη χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, νευροπάθεια, αυτοάνοσες ασθένειες, καθώς και χρόνια κούραση αποτελούν μερικές μόνο από τις παθήσεις προερχόμενες από την έκθεση στις τοξίνες.
Τα βαρέα μέταλλα δηλητηριάζουν τον οργανισμό προκαλώντας την διάσπαση κυτταρικών ένζυμων, τα οποία δρουν ως καταλύτες των θρεπτικών μετάλλων όπως το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος, και το σελήνιο. Τα τοξικά μέταλλα "κλωτσούν" τις θρεπτικές ουσίες και δεσμεύουν τους υποδοχείς των θρεπτικών ουσιών, προκαλώντας διάχυτα συμπτώματα που προέρχονται από την επιρροή τους σε νεύρα, ορμόνες, την πέψη, και την ανοσιακή λειτουργία.
Η ραγδαία ανάπτυξη της βιομηχανίας τα τελευταία χρόνια, έχει αυξήσει εντυπωσιακά το γενικό περιβαλλοντικό "φορτίο" από τις τοξίνες βαρέων μετάλλων, που προκύπτουν από την παραγωγή και εξαγωγή των καθαρών και μη ενώσεων των βαρέων μετάλλων για εμπορικούς σκοπούς.
Σήμερα, βαρέα μέταλλα ανιχνεύονται στο πόσιμο νερό, στο χώμα αλλά και στον αέρα, λόγω της αυξανόμενης χρήσης αυτών των ενώσεων. Είναι παρόντα σε κάθε τομέα του σύγχρονου καταναλωτισμού, από τα δομικά υλικά μέχρι τα φάρμακα καλλυντικών, στις επεξεργασμένες πηγές καυσίμων, τροφίμων και στα προϊόντα προσωπικής φροντίδας. Είναι πολύ δύσκολο στην σημερινή εποχή να αποφύγει κανείς την επαφή/έκθεση σε οποιαδήποτε από τα πολλά επιβλαβή βαρέα μέταλλα που έχουν επικρατήσει σε μεγάλες ποσότητες στο περιβάλλον.
Ενώ δεν φαίνεται η κοινωνία να είναι πρόθυμη να εξουδετερώσει την απειλή της τοξικότητας των βαρέων μετάλλων, αλλά ούτε και να μειώσει την χρήση πολλών εμπορικών αγαθών, που παράγονται βασισμένα στην χρήση τους, θα μπορούσε ωστόσο να λάβει κάποια μέτρα προκειμένου να κατανοήσει καλύτερα αυτήν την απειλή και να θέσει σε δράση διάφορες πολιτικές αποφυγής και επεξεργασίας, προκειμένου να μειωθεί το αρνητικό αντίκτυπο που οι συγκεκριμένοι παράγοντες φαίνεται να έχουν στην ανθρώπινη υγεία.

Παθοφυσιολογία
Η παθοφυσιολογία των βαρέων μετάλλων παραμένει σχετικά σταθερή. Τα βαρέα μέταλλα δεσμεύονται από υδροθειικές ομάδες πρωτεϊνών, προκαλώντας αλλαγή της ενζυματικής τους δραστηριότητας.
Σχεδόν όλα τα οργανικά συστήματα εμπλέκονται με την τοξικότητα των βαρέων μετάλλων, με κυρίαρχα το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ), το Περιφερικό Νευρικό Σύστημα (ΠΝΣ), το αιματοποιητικό, το νεφρικό και το καρδιαγγειακό σύστημα. Σε μικρότερη έκταση, η τοξικότητα του μολύβδου μπορεί να προσβάλλει τα οστεο-μυϊκά και αναπαραγωγικά συστήματα. Η επιρροή στα οργανικά συστήματα καθώς και η δριμύτητα της τοξικότητας διαφέρουν ανάλογα με το συγκεκριμένο βαρύ μέταλλο το οποίο εμπλέκεται σε κάθε περίπτωση, την ηλικία του ατόμου και το επίπεδο τοξικότητας.

Συχνότητα
Στις ΗΠΑ: Από το σύνολο των βαρέων μετάλλων, η τοξικότητα από τη χρόνια έκθεση μολύβδου είναι η συνηθέστερα αντιμετωπίσιμη. Από την εθνική έρευνα εξέτασης υγείας και διατροφής (NHANES III) η οποία πραγματοποιήθηκε εντός του χρονικού διαστήματος 1988-1990 διαπιστώθηκε ότι ένα ποσοστό 0,4% βρεφών ηλικίας 1 έτους και μεγαλύτερων είχε επίπεδα μολύβδου στο αίμα 25 mcg/dL ή υψηλότερα. Παράλληλα, μεταξύ εκείνων ηλικίας 1-5 ετών, (κατ' εκτίμηση 1,7 εκατομμύρια παιδιά) εντοπίστηκαν επίπεδα μεγαλύτερα από 10 mcg/dL.
Το σύνδρομο της μολυβδίασης παιδικής ηλικίας, που προκαλείται από την κατάποση του μολύβδου, θεωρείται να έχει επίπτωση σε περισσότερα από 2 εκατομμύρια παιδιά προσχολικής ηλικίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τοξικότητα του μολύβδου έδειξε σημαντικά υψηλότερη επικράτηση στον Αφρικανικό Αμερικανικό πληθυσμό, καθώς και στις χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές περιοχές.
Η έκθεση σε αρσενικό, εντούτοις, εμφανίζεται συχνά και εκτός βιομηχανικών περιοχών, λόγω της παράλληλης χρήσης του ως τρωκτικοκτόνου.

Θνησιμότητα/νοσηρότητα
Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, οι τοξικότητες βαρέων μετάλλων είναι σχετικά ασυνήθιστες. Εντούτοις, η αποτυχία ως προς την αναγνώριση και αντιμετώπισή τους, μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα.
Η εγκεφαλοπάθεια είναι μία κύρια αιτία θνησιμότητας σε ασθενείς προσβεβλημένους από τοξικότητα βαρέων μετάλλων.
Φυλή: Μια υψηλότερη συχνότητα της τοξικότητας βαρέων μετάλλων εμφανίζεται στον Αφρικανικό-Αμερικανικό πληθυσμό, λόγω των καθυστερήσεων στην αφαίρεση των πηγών μολύβδου από τις χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές περιοχές.
Φύλο: Υπάρχει ελάχιστη, ή καμία διαφορά στην επικράτηση.
Τα επαγγέλματα που υποχρεώνουν τον απασχολούμενο να τεθεί σε χρόνια έκθεση σε συγκεκριμένα βαρέα μέταλλα και απασχολούν κυρίως άτομα ενός ιδιαίτερου φύλου συνδέονται με τα υψηλότερα ποσοστά έκθεσης σε εκείνο το φύλο.
Ηλικία: Διάφορα είναι τα σημεία ανησυχίας στην τοξικότητα βαρέων μετάλλων όσον αφορά την ηλικία. Γενικά, τα παιδιά είναι πιο ευαίσθητα στην τοξικότητα των βαρέων μετάλλων και περισσότερο επιρρεπείς σε τυχαίες εκθέσεις.
Τα ανόργανα άλατα μολύβδου εισέρχονται στον οργανισμό μέσω της κατάποσης ή της εισπνοής. Στους ενήλικες μόνο το 10% της ληφθείσας δόσης μπορεί να απορροφηθεί. Αντίθετα, στα παιδιά απορροφάται τουλάχιστον το 50% μίας δόσης.
Η ανεπάρκεια σιδήρου, ασβεστίου και ψευδάργυρου αυξάνει το ποσοστό απορρόφησης μολύβδου.

Φυσικά συμπτώματα
Τα φυσικά συμπτώματα σχετικά με την τοξικότητα του μολύβδου ποικίλλουν με την ηλικία και τη δόση.
Οποιοσδήποτε συνδυασμός, νευρολογικής δυσλειτουργίας και αναιμίας πρέπει να προτρέψει μία εξέταση αναζήτησης της τοξικότητας από μόλυβδο.
Τα παιδιά είναι περισσότερο επιρρεπή σε δυσλειτουργία του ΚΝΣ, συμπεριλαμβανομένης της εγκεφαλοπάθειας, η όποια είναι σπάνια στους ενηλίκους.
Η εγκεφαλοπάθεια μπορεί να παρουσιαστεί ως οξεία ή να αναπτυχθεί αργά κατά τη διάρκεια εβδομάδων ή μηνών. Είναι πρέπον να ληφθεί υπόψη το ιστορικό του ασθενούς ώστε να αποσπαστούν στοιχεία ενδεχόμενης έκθεσης σε βαρέα μέταλλα.
Όπως με το μόλυβδο, η συμπτωματολογία τοξικότητας του αρσενικού ποικίλλει από διάφορους παράγοντες, όπως η συγκέντρωση, το ποσοστό απορρόφησης, και η χημική μορφή που λαμβάνεται.
Συμπτώματα κυρίως διάρροιας παρατηρούνται στην οξεία τοξικότητα αρσενικού.
Τα φυσικά συμπτώματα περιλαμβάνουν την αναφυλαξία, την απολέπιση, την αποφολίδωση των χεριών και των ποδιών. Η ουλίτιδα, η στοματίτιδα, και σιαλόρροια σημειώνονται συχνά.
Νευρολογικές παθήσεις έχουν σημειωθεί σε περιπτώσεις οξείας τοξικότητας αρσενικού. Η τοξικότητα αρσενικού είναι συχνά συγκεχυμένη με το σύνδρομο Guillain-Barre.
Η οξεία νεφρική ανεπάρκεια δεν είναι ασυνήθιστη και, όταν παρατηρείται, είναι συχνά μοιραία.
Η τοξικότητα υδραργύρου παρουσιάζεται συχνά με δυσλειτουργία του ΚΝΣ (π.χ. ερεθισμός)
Η χρόνια έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε ρίγος, το οποίο και αποτελεί το συνηθέστερο νευρολογικό εύρημα στη χρόνια τοξικότητα.
Οι ανόργανες μορφές υδραργύρου μπορούν να προκαλέσουν οξειδωτικές νόσους όπως π.χ. διαβρωτική οισοφαγία).
Η Acrodynia (δηλ. ρόδινη ασθένεια) παρατηρείται σε παιδιά με τοξικότητα υδραργύρου.
Τα φυσικά συμπτώματα περιλαμβάνουν την αναφυλαξία και αποφολίδωση των χεριών και των ποδιών. Η ουλίτιδα, η στοματίτιδα, και η σιαλόρροια σημειώνονται συχνά.

Αργίλιο
Το αργίλιο συσσωρεύετε στους νεφρούς, τα οστά, τους πνεύμονες, το ήπαρ, τους μύες του εγκεφάλου, το δέρμα, τα όργανα αναπαραγωγής και το στομάχι.
Η τοξικότητα από αργίλιο μπορεί να παράγει διάφορα κλινικά σημάδια και κοινά συμπτώματα όπως είναι η υπερβολική κατάθλιψη, η καρδιακή αρρυθμία, ο πονοκέφαλος, η απώλεια ομιλίας, η ανορεξία, το μούδιασμα των άνω και κάτω άκρων και η θολή όραση.
Η τοξικότητα αργιλίου έχει αποδειχθεί ότι προάγει την εξασθένιση της μακροπρόθεσμης μνήμης, σε άτομα τα οποία έχουν εκτεθεί σε αυτό, όπως προκύπτει από διαφόρους ελέγχους.
Έχει μπλεχτεί στις διαταραχές γήρανσης του εγκεφάλου. Η νόσος του Alzheimer και ο παρκινσονισμός αποτελούν τις επικρατέστερες νόσους.
Αν και τα αυξανόμενα επίπεδα αργιλίου έχουν μετρηθεί στον εγκέφαλο καθώς και σε άλλους ιστούς του σώματος σε ασθενείς με νόσο του Alzheimer's, εντούτοις εμπλέκονται και άλλοι παράγοντες. Φαίνεται ότι υπάρχει μια αδυναμία του αιματοεγκεφαλικού φραγμού στον εγκέφαλο των ασθενών με Alzheimer's και αυτό μπορεί να επιτρέψει την εισροή ποικίλων τοξινών στο Κεντρικό Νευρικό
Σύστημα.
Σε περιοχές με υψηλά ποσοστά αργιλίου στο πόσιμο νερό παρουσιάζεται αύξηση της επίπτωσης της νόσου του Alzheimer's. Σχεδόν 100.000 άνθρωποι μεταξύ των 1,5-2 εκατομμυρίων ανθρώπων που φέρουν την νόσο πεθαίνουν κάθε χρόνο.
Ομοίως ασθενείς με μακροχρόνια αιμοδιάλυση έχουν παρουσιάσει ένα προοδευτικό νευρολογικό σύνδρομο που περιλαμβάνει λεκτικές διαταραχές, κλωνικούς σπασμούς μυών και εγκεφαλοπάθεια1. Τα στοιχεία της παραπάνω μελέτης έδειξαν ότι το εισπνεόμενο αργίλιο μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της πνευμονικής ίνωσης και μικρότερου βαθμού λεμφοκωκκιομάτωσης.

Αρσενικό
Πηγή έκθεσης: Το έδαφος και το πόσιμο νερό είναι ευαίσθητα στη προσβολή από αρσενικό που χρησιμοποιείται κυρίως σε εγκαταστάσεις γαλβανισμού και παραγωγής ενέργειας, μυκητοκτόνα, εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, φυτοφάρμακα, στα συντηρητικά και τις πρόσθετες ουσίες ζωικών τροφών, σε χημικά απόβλητα και αντιβιοτικά, ενώ εντοπίζεται και σε περιοχές επιβλαβών αποβλήτων.
Ιστοί στόχοι: Πολλές χημικές ενώσεις με αρσενικό απορροφώνται εύκολα μέσω της στοματικής οδού. Η απορρόφηση μέσα στους πνεύμονες εξαρτάται από το μέγεθος της ένωσης και θεωρείται ότι ένα μεγάλο μέρος του εισπνεόμενου αρσενικού απορροφάται αργότερα διαμέσω του στομαχιού μετά από την αναπνευστική εκκαθάριση (mucocillary). Μετά από την απορρόφηση των ενώσεων αρσενικού αυτό διανέμεται στην αορτή και την επιφάνεια του σπλήνα, των πνευμόνων, των νεφρών, και του ήπατος. Οι ενώσεις αρσενικού επίσης εύκολα κατακρατώνται στα μαλλιά και στα νύχια.
Συμπτώματα: Το αρσενικό είναι ένα ιδιαίτερα τοξικό στοιχείο που έχει χρησιμοποιηθεί, όπως είναι ήδη ιστορικά γνωστό, σε αυτοκτονίες και ανθρωποκτονίες. Οι επιπτώσεις που φέρει στην υγεία είναι γνωστές και πολύμορφες. Η οξεία έκθεση στις ενώσεις αρσενικού μπορεί να προκαλέσει ανορεξία, ναυτία, εμετούς, διάρροια, μυϊκούς πόνους και το κάψιμο του στόματος και του λαιμού.
Μία μεγάλη οξεία στοματική δόση προκαλεί ταχυκαρδία, οξεία εγκεφαλοπάθεια, παράλυση, συμφορητικούς σπασμούς, κώμα, ακόμη και θάνατο.
Επαναλαμβανόμενη έκθεση στις ενώσεις αρσενικού έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί στην ανάπτυξη περιφερικών νευροπαθειών, εγκεφαλοπάθειας, δυσφορίας, σε σύνδρομο του Raynaud, καθώς και σε γάγκρενα των χαμηλότερων άκρων ("μαύρη ασθένεια κάτω άκρων").
Άλλα χρόνια αποτελέσματα της δηλητηρίασης από αρσενικό είναι οι ανωμαλίες του δέρματος, τα νευροτοξικά συμπτώματα, η χρόνια αναπνευστική νόσος, η άνοια, η απώλεια ακοής και οι καρδιαγγειακές παθήσεις.

Χαλκός
Πηγές έκθεσης: Ο χαλκός υπάρχει στη φύση με τη στοιχειώδη του μορφή καθώς και ως συστατικό πολλών διαφορετικών ενώσεων. Η τοξικότερη μορφή χαλκού είναι πιθανά ο δισθενής χαλκός (Cu2+). Απελευθερώνεται στο περιβάλλον κυρίως διαμέσω των αποβλήτων των στερεών εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων των μεταλλείων. Είναι παρόν στον αέρα και το νερό λόγω διαφόρων φυσικών φαινομένων, όπως οι ηφαιστειακές εκρήξεις, και η μεταδιδόμενη μέσω του ανέμου σκόνη. Οι πηγές πόσιμου νερού μολύνονται από χαλκό λόγω της χρήσης του σε πολλούς διαφορετικούς τύπους υδραυλικών προμηθειών.
Ιστοί στόχων: Η απορρόφηση του χαλκού εμφανίζεται διαμέσω της εξωτερικής επιφανείας των πνευμόνων, και του γαστρεντερικού ατραπού. Ο βαθμός στον οποίο απορροφάται στο γαστροεντερικό ατραπό εξαρτάται κατά ένα μεγάλο μέρος από τη χημική σύστασή του και την παρουσία άλλων ουσιών όπως του ψευδαργύρου. Μόλις απορροφηθεί ο χαλκός διανέμεται πρώτα στο ήπαρ, και στη συνέχεια στα νεφρά, τον σπλήνα, στην καρδιά, στους πνεύμονες, στο στομάχι, στο έντερο, στα νύχια και στα μαλλιά.
Συμπτώματα: Η οξεία τοξικότητα του χαλκού χαρακτηρίζεται από ταχυκαρδία, διάρροια, εμετό, κοιλιακό πόνο και μία μεταλλική γεύση στο στόμα. Η χρόνια έκθεση στο χαλκό μπορεί να παράγει πολυάριθμες διαταραχές της συμπεριφοράς. Η τοξικότητα χαλκού έχει χαρακτηριστεί στους ασθενείς με την νόσο Wilson, μια γενετική διαταραχή που προκαλεί μια ανώμαλη συσσώρευση του χαλκού στους ιστούς του σώματος.
Η νόσος Wilson μπορεί να αποδειχτεί μοιραία, εκτός αν θεραπευτεί εγκαίρως. Οι εκδηλώσεις αυτής της νόσου περιλαμβάνουν εγκεφαλικές βλάβες, προοδευτική απομυελίνωση, ψυχιατρικές διαταραχές, αυτοκαταστροφικές τάσεις, κατάθλιψη, επιθετική συμπεριφορά, αιμολυτική αναιμία και κίρρωση ήπατος. Σε μερικούς ασθενείς εμφανίζεται επίσης ακαμψία μυών και έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Υπάρχουν στοιχεία ότι ορισμένα οξειδοαναγωγικά ενεργά ιόντα μετάλλων συμπεριλαμβανομένου του χαλκού και του υδραργύρου διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επιδείνωση και ίσως τη διευκόλυνση των οξειδωτικών βλαβών προκαλούμενων από την A-beta πρωτεΐνη και τις αποθέσεις αμυλοειδούς στην νόσο του Alzheimer's.
Ο χαλκός είναι ένα ουσιαστικό μέταλλο που διαδραματίζει έναν θεμελιώδη ρόλο στη βιοχημεία του νευρικού συστήματος. Διάφορες χρόνιες νευρολογικές παθήσεις που περιλαμβάνουν μεταβολικές ανωμαλίες χαλκού είναι καλά τεκμηριωμένες, όπως η νόσος του Wilson και η νόσος του Menkes. Οι μεταλλαγές στο ένζυμο υπεροξειδίου χαλκού/ ψευδάργυρου (SOD) έχουν αποδειχθεί ως ένας σημαντικός παράγοντας στον εκφυλισμό μηχανικών νευρώνων σε συνθήκες όπως στη νόσο του Alzheimer's. Παρόμοια αποτελέσματα στο SOD χαλκού/ψευδαργύρου έχουν αποδειχθεί ότι επιφέρουν παράγοντες άλλων νόσων όπως στον αυτισμό και τον Παρκινσονισμό.

Μόλυβδος
Πηγές έκθεσης: Ο μόλυβδος αποτελεί το 5ο πιο κοινό χρησιμοποιούμενο μέταλλο στις ΗΠΑ. Εξορύσσεται ευρέως από το Missouri, το Colorado, το Idaho και την Utah για να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή πυρομαχικών, μεταλλικών στοιχείων φερόντων οργανισμών, υλικών ορείχαλκου/σωληνώσεων, σταθεροποιητικών υλών συγκολλήσεως, εμπορευματοκιβωτίων, προϊόντων βενζίνης, κεραμικής και βαρών. Η ανθρώπινη έκθεση στον μόλυβδο προκύπτει κυρίως από την κατάποση νερού, από μόρια που περιέχουν μόλυβδο τα οποία διακινούνται μέσα στην ατμόσφαιρα καθώς και από βαφές που περιέχουν μόλυβδο.
Ο καπνός από τα τσιγάρα αποτελεί επίσης μια σημαντική πηγή έκθεσης στον μόλυβδο. Άτομα τα οποία καπνίζουν ή αναπνέουν καπνό από τσιγάρα είναι πιθανώς περισσότερο εκτεθειμένα σε μεγαλύτερα επίπεδα μολύβδου απ' ότι άτομα που δεν εκτίθενται στον καπνό.
Ιστοί στόχοι: Ο μόλυβδος απορροφάται από τον οργανισμό μετά από εισπνοή ή από κατάποση. Τα παιδιά απορροφούν τον μόλυβδο με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα απ' ότι οι ενήλικες μετά από έκθεση σε αυτόν, ενώ ο μόλυβδος ο οποίος έχει εισέλθει στον οργανισμό μετά από κατάποση είναι πολύ ευκολότερα απορροφήσιμος σε άτομο το οποίο διανύει περίοδο νηστείας. Ποσοστό μεγαλύτερο από 90% από μόλυβδο ο οποίος έχει εισαχθεί στον οργανισμό με την εισπνοή απορροφάται άμεσα από το αίμα. Εφόσον ο μόλυβδος έχει απορροφηθεί κυκλοφορεί μέσα στην ροή του αίματος και διανέμεται πρωταρχικά στους μαλακούς ιστούς (νεφρά, εγκέφαλος και μύες) και στα οστά. Οι ενήλικες διανέμουν περί το 95% του ποσοστού μολύβδου στον οργανισμό τους στα οστά, ενώ αντιθέτως τα παιδιά ένα μικρότερο ποσοστό, της τάξης του 73%16.
Σημάδια και συμπτώματα: Ο μόλυβδος αποτελεί ένα από τα περισσότερο τοξικά στοιχεία τα οποία εμφανίζονται φυσικά επάνω στην Γη.
Υψηλές συγκεντρώσεις μολύβδου μπορούν να οδηγήσουν σε αμετάκλητη εγκεφαλική βλάβη (εγκεφαλοπάθεια), ανακοπή, κώμα, ακόμη και θάνατο εφόσον δεν αντιμετωπιστούν άμεσα.
Η βλάβη που προκαλείται στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) λαμβάνεται ως ιδιαίτερα σοβαρή εφόσον η συγκέντρωση μολύβδου στο αίμα ξεκινά από 40 mcg/dL, αφού τότε δύναται να προκαλέσει μείωση των ταχυτήτων διεξαγωγής των νεύρων και νευρίτιδα. Άτομα τα οποία εκτίθενται σε μέτρια επίπεδα μολύβδου έχουν εμφανίσει νευροψυχολογική αδυναμία.
Υπάρχουν στοιχεία τα οποία υποδεικνύουν ότι ο μόλυβδος μπορεί να προκαλέσει οξυθυμία, κούραση, δυσκολία στην επεξεργασία πληροφοριών, προβλήματα μνήμης, μείωση των χρόνων αίσθησης και μηχανικής αντίδρασης, βλάβη στην διαδικασία λήψης αποφάσεων καθώς και μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης.
Συγκεντρώσεις μολύβδου στο αίμα μεγαλύτερες από 70 mcg/dL προκαλούν αναιμία η οποία χαρακτηρίζεται από μείωση των επιπέδων αιμοσφαιρίνης και ερυθροποιητίνης - καθώς και μικρότερη διάρκεια ζωής των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Σε συγκεντρώσεις μολύβδου στο αίμα περί των 80-100 mcg/dL, προκύπτει ιδιαίτερα σοβαρή εγκεφαλοπάθεια. Παιδιά τα οποία καταφέρνουν να επιζήσουν μετά από εγκεφαλοπάθεια προκαλούμενη από τον μόλυβδο, συνήθως υποφέρουν από μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, η οποία χαρακτηρίζεται από νοητική καθυστέρηση και διάφορες βλάβες συμπεριφοράς. Τα παιδιά αυτά επίσης πάσχουν από μειωμένες ταχύτητες διεξαγωγής νεύρων, περιφερική νευροπάθεια, γνωστική εξασθένιση και διαταραχές προσωπικότητας.
Νευροψυχολογική λειτουργία. Νεαρά άτομα τα οποία εκτίθενται στον μόλυβδο μπορούν να παρουσιάσουν νοητική καθυστέρηση, δυσκολία εκμάθησης, μειωμένη συγκέντρωση, προβλήματα συμπεριφοράς (επιθετικότητα) και μειωμένη φυσική ανάπτυξη.

Υδράργυρος
Πηγές έκθεσης: Δύο κυρίες μορφές: ο οργανικός και ο ανόργανος υδράργυρος.
Ο ανόργανος υδράργυρος εμφανίζεται όταν το στοιχείο του υδράργυρου ενώνεται με χλώριο, θείο ή οξυγόνο. Ο ανόργανος υδράργυρος καθώς και το στοιχείο του υδραργύρου είναι αμφότερα τοξικά και επιδρούν δυσμενώς στην υγεία.
Ο οργανικός υδράργυρος είναι γνωστό ότι βιοαποικοδομείται ή περνά την τροφική αλυσίδα λόγω της αδυναμίας του οργανισμού να τον επεξεργαστεί και να τον καταστρέψει. Εντοπίζεται κυρίως σε θαλάσσια έμβια (ψάρια) σε ζώα φάρμας και συχνά εντοπίζεται σε διάφορα προϊόντα όπως στο επεξεργασμένο σιτάρι και στο επιφανειακό αλάτι, σε γαλακτοκομικά προϊόντα, καθώς και σε πηγές φρέσκου νερού.
Ιστοί στόχοι: Η απορρόφηση και η διανομή των ενώσεων υδραργύρου εξαρτάται κυρίως από την χημική κατάστασή τους. Οι ενώσεις του οργανικού υδραργύρου απορροφούνται από το γαστρεντερικό τμήμα πιο άμεσα από ότι οι ενώσεις ανόργανου υδραργύρου, αφού οι τελευταίες απορροφώνται σε ένα πολύ μικρό ποσοστό. Μετά την απορρόφηση εντός του γαστροεντερικού τμήματος, ο οργανικός υδράργυρος διανέμεται σε όλο το σώμα, έχοντας ωστόσο την τάση να συγκεντρώνεται στον εγκέφαλο και τα νεφρά. Περί το 80% από τον ατμό υδραργύρου απορροφάται άμεσα από τους πνεύμονες και διανέμεται στο ΚΝΣ και τους νεφρούς. Οργανικές και ανόργανες μορφές υδραργύρου έχουν επίσης εμφανιστεί σε κύτταρα του μυϊκού ιστού και του ήπατος καθώς και στα ερυθρά αιμοσφαίρια.
Σημάδια και συμπτώματα: Η συνεχής έκθεση σε υδράργυρο μπορεί να προκαλέσει ένα σημαντικό αριθμό ανθρώπινων δυσλειτουργιών. Ο βαθμός της βλάβης, της δυσλειτουργίας, εξαρτάται κυρίως από την χημική του σύσταση και τον χρόνο έκθεσης. Ενώ οι ενώσεις του ανόργανου υδραργύρου θεωρούνται λιγότερο τοξικές απ' ότι οι οργανικές (κυρίως λόγω των δυσκολιών απορρόφησης), ο ανόργανος υδράργυρος που τελικά απορροφάται μετατρέπεται εύκολα και φυσιολογικά σε μία οργανική μορφή στο ήπαρ.
Η οξεία κατάποση ανόργανων αλάτων υδραργύρου μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές ανωμαλίες, όπως κοιλιακούς πόνους, εμετούς, διάρροιες, και αιμορροΐδες. Επαναλαμβανόμενη και μακρά έκθεση είχε ως αποτέλεσμα σοβαρές διαταραχές στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, στην γαστρεντερική οδό, στα νεφρά και το ήπαρ. Ο Daivs και οι συνεργάτες του (Daivs 1974) έχουν αναφέρει ότι άτομα τα οποία έχουν υποστεί δηλητηρίαση από χρόνια κατάποση καθαρτικών που περιέχουν ανόργανο υδράργυρο, έχουν παρουσιάσει άνοια, κολίτιδα, καθώς και αποτυχία της νεφρικής λειτουργίας.
Εφόσον ο ανόργανος υδράργυρος διαπεράσει διαμέσω της αναπνευστικής οδού μπορεί να προκαλέσει ένα εύρος κλινικών επιπλοκών, όπως την διαβρωτική βρογχίτιδα, την πνευμονία, νεφρικές δυσλειτουργίες, την κόπωση, την αϋπνία, την έλλειψη μνήμης, την αψιθυμία, πόνο στο στήθος, εξασθένιση της πνευμονικής λειτουργίας και ουλίτιδα.
Η χρόνια εισπνοή ενώσεων ανόργανου υδραργύρου μπορεί να προκαλέσει μείωση της λειτουργίας του αισθητήριου και του κινητικού νεύρου, κατάθλιψη, οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις μυϊκό τρόμο, διαταραχές στον ύπνο, αλλαγές στην αυτόνομη λειτουργία (καρδιακός σφυγμός, πίεση αίματος, αντανακλαστικά), εξασθενημένο οπτικοκινητικό συντονισμό, διαταραχές στην ομιλία, άνοια, κώμα και θάνατο.
Ο Ngim και οι συνεργάτες του το1992 μέσω ενός πειράματος που πραγματοποίησαν σε μια ομάδα επιστημών, οι οποίοι κατά την διάρκεια της εργασίας τους υπήρξαν εκτεθειμένοι σε ατμούς υδραργύρου, έδειξαν ότι οι τελευταίοι αποδίδουν αρκετά χειρότερα, σε προσωπικές νευρολογικές δοκιμές που μετρούν την ταχύτητα κίνησης, την οπτική σάρωση, τον οπτικοκινητικό συντονισμό και την συγκέντρωση, καθώς και την λεκτική και την οπτική μνήμη. Ο Kishi και οι συνεργάτες του το1993 έχουν διαπιστώσει ότι οι εργαζόμενοι χυτών υλικών που εκτίθενται στις ανόργανες ενώσεις υδραργύρου συνεχίζουν να υποφέρουν από νευρολογικά συμπτώματα-τρόμους, πονοκεφάλους, βραδεία ομιλία, γεροντικά συμπτώματα και εξασθενημένες νοητικές ικανότητες, 18 χρόνια μετά την παύση της έκθεσής τους στον υδράργυρο.
Ενήλικες έχουν αντιμετωπίσει διάφορα συμπτώματα, όπως παραισθήσεις οπτικές βλάβες, αταξία, κόπωση, τρόμο, ακουστικές βλάβες (κώφωση) και κώμα. Νευροπαθολογικές παρατηρήσεις σε εκτεθειμένα άτομα έχουν δείξει αμετάκλητες εγκεφαλικές βλάβες συμπεριλαμβανομένης της νευρωνικής νέκρωσης, του εγκεφαλικού οιδήματος, της γλοίωσης και της εγκεφαλικής ατροφίας.
Παιδιά στο Ιράκ μετά από τροφική δηλητηρίαση (από μυκητιοκτόνα που περιέχουν μεθυλιωμένο υδράργυρο) παρουσίασαν οπτικές ακουστικές και γνωστικές διαταραχές, ως αποτέλεσμα βλάβης του Νευρικού Συστήματος.
Οι ατμοί υδραργύρου του αμαλγάματος διαπερνούν εύκολα την κυτταρική μεμβράνη και δεσμεύουν τις θειικές (SH, sulphydryl) ομάδες, με συνέπεια την αδρανοποίηση ενώσεων του θείου και τη "φραγή" ενζυμικών λειτουργιών, όπως για παράδειγμα με την κυστείνη και την διοξυγενάση, καταλήγοντας στην παραγωγή μεταβολιτών του θείου με ακραία τοξικότητα που ο οργανισμός δεν μπορεί να αποβάλλει.
Το θείο είναι απαραίτητο συστατικό των ενζύμων, των ορμονών, του νευρικού ιστού και αρκετών κυτταρικών πληθυσμών του αίματος. Αναστολή της οξείδωσης του θείου σε κυτταρικό επίπεδο έχει παρατηρηθεί σε πολλούς ασθενείς με χρόνιες εκφυλιστικές νόσους όπως η Parkinson, η Alzheimer, ο Λύκος, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και άλλες και δείχνει να αποτελεί σημαντικό παράγοντα παρόμοιων καταστάσεων.
Η ελάττωση του υδραργύρου με συνδυασμό και την αποτοξίνωση της βασικές θειικές τοξίνες στο ήπαρ με αποτέλεσμα να έχουμε τους τοξικούς μεταβολίτες και διαδοχικές νευρικές ζημίες με τον χρόνο.
Ο υδράργυρος αναστέλλει επίσης τη μεταβολική δράση του μαγγανίου και την είσοδο ιόντων ασβεστίου μέσα στο κυτταρόπλασμα. Η οξειδωτική πίεση και το οξειδωτικό stress (ROS) έχουν εμπλακεί επίσης σε νόσους όπως η Alzheimer και η Parkinson.
Ο προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος είναι τεκμηριωμένο ότι αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα σε νευροεκφυλιστικές νόσους όπως τη νόσο του Alzheimer, την Σκλήρυνση κατά Πλάκας και την Parkinson. Μερικοί παράγοντες που έχουν τεκμηριωθεί συμμετάσχουν στην απόπτωση των νευρώνων και των ανοσολογικών κυττάρων συμπεριλαμβανομένου του κινήτρου του ερεθισμού των κυτοκινών Όγκος Νέκρωσης Παράγων - άλφα (TNFa) (126) ενεργό οξειδωτικό είδος και οξειδωτικό στρες, νιτρικό οξύ και υπεροξυνιτρική τοξικότητα, διέγερση της τοξικότητας και λυπιδική υπεροξύδοση, έξτρα ελεύθερα επίπεδα κυστεϊνης, υπέρ τοξικότητα των γλουταμικών, υπέρ τοξικότητα της ντοπαμίνης, η παραγωγή της β- αμυλώδης αυξάνεται η συρροή της τοξικότητα του ασβεστίου, και ο θρυμματισμός του DNA η μιτοχονδριακή δυσλειτουργία της μεμβράνης.
Ομοσπονδιακή εταιρεία βρίσκεται πολύ κοντά στο να δώσει ακριβές νούμερο ως προς το μέγιστο ποσό της οργανικής ρυπαντικής ουσίας που μπορεί να υπάρξει στα ψάρια.
Άτομα στην Ιαπωνία που έφαγαν ψάρια με μεγάλες ποσότητες μεθύλίου του υδραργύρου είχαν την εμπειρία να δοκιμάσουν τα ίδια συμπτώματα. Παρόμοιες εμπειρίες παρουσίασαν άτομα Ιάπωνες που πέθαναν στον θαλάσσιο κόλπο της Μιναμάτα παρουσίασαν στις αυτοψίες παρόμοια συμπτώματα. Δηλαδή εγκεφαλικές αλλοιώσεις, ατροφία του εγκεφάλου, οίδημα και γλοιώσεις στις βαθύτερες ρωγμές του εγκεφάλου όπως είναι ο οπτικός φλοιός.
Δηλητηρίαση από υδράργυρο έχει προξενήσει πάρα πολλά συμπτώματα τα τελευταία χρόνια στους ανθρώπους. Μεταξύ αυτών είναι τα εξείς: ALS, Parkison, σωματονευρικές παθήσεις, σύνδρομο κωπόσεως τελευταία στη Αμερική απεδείχθη ότι ο υδράργυρος παίζει ένα σπουδαίο ρόλο στην ασθένεια του Αυτισμού.
Πάνω από δύο εκατομμύρια έχουν επηρεασθεί από τον αυτισμό, ένα νευροαναπτυσόμενο σύνδρομο, που παράγει την ανασφάλεια στην κοινονικότητα.

Μηχανισμός
Οι μηχανισμοί με τους οποίους δρα ο υδράργυρος παράλληλα με άλλες τοξικές ουσίες αναφέρονται στις επόμενες παραγράφους.
Η Na(+), K(+)-ATPase είναι μια διαμεμβρανική πρωτεΐνη που μεταφέρει ιόντα νατρίου και καλίου στο εσωτερικό του κυττάρου κατά τη διάρκεια ενός κύκλου, που χρησιμοποιεί την ενέργεια που απελευθερώνεται από την υδρόλυση μορίων του ATP. Ο υδράργυρος αναστέλλει την λειτουργία της Na(+), K(+)-ATPase πρωτεΐνης.
Μελέτες έχουν δείξει ότι στον ορό ορισμένων ασθενών με τη νόσο του Alzheimer υπήρξε μία μείωση του ποσοστού του μαγνησίου, και μείωση της δραστηριότητας της Na(+)-K+ ATPase πρωτεΐνης στην μεμβράνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Η δραστηριότητα όλων των ελεύθερων-ριζών των σαρωτικών ενζύμων η συγκέντρωση της γλουταθιόνης της άλφα τοκοφερόλης η ικανότητα σύνδεσης σιδήρου και κυτταροπλασμίνης, ελλατώνεται σημαντικά σε ασθενείς με τη νόσο του Alzheimer, ενώ η συγκέντρωση των λιπιδίων του ορού καθώς και των προϊόντων της υπεροξύδωσης και του νιτρικού οξειδίου αυξάνονται.
Η αναστολή της δράσης της Na+-K+ ATPase πρωτεΐνης μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση του ενδοκυτταρικού ασβεστίου τη μείωση του μαγνησίου, οδηγώντας 1) στην απενεργοποίηση του μηχανισμού μεταφοράς νευροδιαβιβαστών 2) στην νευρολογική εκφύλιση και την απόπτωση 3) στη μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, 4) στην ελαττωματική λειτουργία των σωματίων Golgi και στην δυσλειτουργία επεξεργασίας πρωτεϊνών. Είναι τεκμηριωμένο Hugh Fudenberg 1970-1980 αναφορές στο παρών έγγραφο ότι ο υδράργυρος αποτελεί μια αιτία από τις παραπάνω καταστάσεις της Alzheimer.
Ατμοί υδραργύρου από τα σφραγίσματα των δοντιών των ανθρώπων διαπερνούν την κυτταρική μεμβράνη, ενώνονται με σουλφυδριλικές ομάδες - SH (sulphydryl) ενζύμων (κυστεϊνη δυοξυγενάση CDO, γ-γλουταμίλτρασπεπτιδάση CGC), με αποτέλεσμα την αναστολή της λειτουργίας αυτών, και επιπλέον παράγουν θειικούς μεταβολίτες με μεγάλη τοξικότητα που το σώμα είναι ανίκανο να αποβάλλει.
Ο υδράργυρος έχει αποδειχθεί επίσης ότι προκαλεί κυτταροτοξικότητα και οξειδωτικό stress, αυξάνει την έκκριση βήτα-αμυλοϊδούς και προάγει την ανεπάρκεια ενεργού ψευδαργύρου σε ασθενείς με τη νόσο του Alzheimer's, καθώς επίσης προκαλεί μείωση των επιπέδων λιθίου το οποίο προστατεύει τα εγκεφαλικά κύτταρα ενάντια στην περίσσεια του γλουταμικού οξέος.
Αυτές οι μελέτες εμπλέκουν σαφώς τον υδράργυρο ότι έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει νευροεκφύλιση του κεντρικού νευρικού συστήματος σε επίπεδο που φτάνει τα 20 ppb.
Η υπεροξείδωση λιπιδίων που μπορεί να προκαλέσει ο υδράργυρος, αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα της νευροτοξικότητας ενώ οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα υπεροξείδωσης της γλουταθιόνης και του υπεροξειδίου της δισμουτάσης.

Ψευδάργυρος
Πριν από 20 χρόνια, οι επιστήμονες ανέφεραν την σχέση μεταξύ του αργιλίου και της νόσου του Alzheimer. Τώρα, οι περισσότεροι δεν θεωρούν το αργίλιο ως ένα υπεύθυνο παράγοντα, αλλά πρόσφατες δημοσιεύσεις στο περιοδικό Science δείχνουν ότι ένα άλλο ορυκτό, ο ψευδάργυρος, ίσως να σχετίζεται με την νόσο. Υψηλά επίπεδα ψευδαργύρου στον εγκέφαλο αποτελούν πλέον χαρακτηριστικό της νόσου του Alzheimer.
Επιστήμονες γνώριζαν για πολλά χρόνια ότι μία μη ομαλή πρωτεΐνη που ονομάζεται beta Amyloid συσσωρεύετε στον εγκέφαλο των ανθρώπων που υποφέρουν από την ασθένεια του Alzheimer's. Νωρίτερα οι επιστήμονες νόμιζαν ότι παίρνει χρόνια για να σχηματισθεί η beta amyloid, αλλά ο Dr. Rudolph Tanzi of the Massachusetts General Hospital, σχημάτισε σε δυο λεπτά beta amyloid μετά από την προσθήκη υψηλών δόσεων ψευδαργύρου στον ιστό του εγκεφάλου. Οι ιστοί του εγκεφάλου περιέχουν πολύ λίγη ποσότητα ψευδαργύρου.
Εγκέφαλοι ασθενών με την ασθένεια του Alzheimer's (AD) με πολυάριθμα κοιτάσματα μιας ουσίας που ονομάζετε amyloid, είναι αβέβαιο ακόμη εις το εάν αυτή η ουσία του amyloid είναι η αιτία του θανάτου των εγκεφαλικών κυττάρων και η δυσλειτουργία της άνοιας, είναι τόσο χαρακτηριστική της ασθένειας που οποιαδήποτε ουσία προκαλεί την εναπόθεση στον εγκέφαλο την ασθένεια πρέπει να είναι πολύ κοντά ούτως ώστε να προκαλέσει την δυσλειτουργία.
Η κύρια χημική σύνθεσης της Alzheimer amyloid είναι μια μικρή πρωτεΐνη που ονομάζεται A-beta (Ab), που πρόσφατα περιγράφικε ως μια πολύ δυαλιτή χημική ουσία στα βιολογικά υγρά όπως το πλάσμα και ΕΝΥ. Εμείς έχουμε υιοθετήσει την προϋπόθεση ότι ο παράγοντας που προκαλεί την διαλυτότητα της ουσίας A-beta να είναι αδιάλυτος, μας δίδει λοιπόν σπουδαίες προϋποθέσεις ως προς το πια από τα πολλά συστήματα βρίσκεται πιο κοντά στον δρόμο που προκαλεί την ασθένεια. και προκαλεί την χαώδη κατάσταση του εγκέφαλο με Alzheimer Έχουμε διαπιστώσει ότι ο ψευδάργυρος ενώνεται πολύ έντονα με την A-beta, αλλά υπό την παρουσία υψηλοτέρων επιπέδων ψευδαργύρου που βρίσκονται σε κανονικό ανθρώπινο εγκέφαλο, η A-beta σχηματίζει γρήγορα amyloid.
Μη κανονικά επίπεδα ψευδαργύρου στον εγκέφαλο είναι ένα γνώρισμα χαρακτηριστικό του εγκεφάλου της ασθένειας του Alzheimer ( καθώς επίσης είναι και ένα χαρακτηριστικό του όρου Down syndrome που περιπλέκεται αμετάβλητα με την παθολογία του Alzheimer), είναι πιθανόν ένας ανώμαλος μεταβολισμός του ψευδαργύρου που συγκεντρώνει την A-beta στον αναταραγμένο εγκέφαλο.

Τμήμα έκτακτης ανάγκης
Τοξικότητα μόλυβδου
-Εφαρμογή της θεραπείας χίλησης.
-Η διάγνωση της τοξικότητας μολύβδου μπορεί να είναι δύσκολη.
-Η αναιμία, παρουσία νευρολογικών και γαστρεντερικών δυσλειτουργιών πρέπει να οδηγεί τον ειδικό στην αναζήτηση πιθανής τοξικότητας από μόλυβδο.
-Πιθανώς η τοξικότητα του μολύβδου στα παιδιά παρουσιάζει εγκεφαλοπάθεια.

Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην τοξικότητα του μολύβδου.
Τα κοιλιακά συμπτώματα επιλύονται συνήθως μετά από την έναρξη της θεραπείας χήλισης αλλά μπορούν να εμείνουν περισσότερο από 15 εβδομάδες.

Τοξικότητα υδραργύρου
Οι περιπλοκές της τοξικότητας υδραργύρου είναι δοσοεξαρτώμενες και μορφοεξαρτώμενες..
Τα νευρολογικά ελλείμματα είναι κοινά σε οργανική τοξικότητα υδραργύρου.
Απολύμανση με τον ενεργοποιημένο ξυλάνθρακα. Η απολύμανση πρέπει να παρακρατήσει εάν είναι ανόργανη ένωσης. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ανώτερη ενδοσκόπηση είναι υποδειγμένη για να απαριθμήσει την έκταση και να καθοδηγήσει την επόμενη θεραπεία.
Διάρροια ελέγχου. Διαχειριστείτε τη θεραπεία χίλησης.
Ποσότητα υδραργύρου που οδηγεί στην τοξικότητα: Ο μέσος όρος ποικίλει από την τοποθεσία και τη δίαιτα. Μπορεί να υπολογίζεται από 10 mcg έως περισσότερο από 500 mcg., και εξαρτάται κυρίως από την περιβαλλοντική μόλυνση. Βιομηχανικές πόλεις και αγροτικές περιοχές που βρίσκονται μεγάλες ποσότητες υδραργύρου έχουν την υψηλότερη μόλυνση. Ο μέσος όρος εισδοχής ημερησίως του υδραργύρου είναι πιθανόν 30 mcg έως 50 mcg.
Τα επίπεδα υδραργύρου στο αίμα θα πρέπει να είναι χαμηλότερα από .02 ppm, ενώ τα επίπεδα αυτού στα μαλλιά μπορεί να είναι υψηλότερα, της τάξης των 3-5 ppm. Περισσότερο από 5 ppm προκαλεί ανησυχία. Εάν ξεπερνά αυτά τα επίπεδα θα πρέπει να βρεθούν οι πηγές που αυξάνουν την ποσότητα του μετάλλου στον χώρο της εργασίας και να απομακρυνθούν.
Πρώτες βοήθειες για την τοξικότητα: Το γάλα ελλατώνει τις οξείες μορφές του υδραργύρου, προλαμβάνοντας οξεία ερεθίσματα στο γαστροεντερικό ιστό, όπως ο εμετός και οι αιμορραγίες.
Η πενικιλλαμίνη (Penicillamine) μπορεί να απορροφήσει τον υδράργυρο από την κυκλοφορία.. Η Διμερκαπρόλη (Dimercaprol (BAL) -όπως και το EDTA-, χρησιμοποιείται ως αντίδοτο.
Συμβουλές: Όπως με οποιαδήποτε παρόμοια κατάσταση από σκόπιμη κατάποση ή υπερβολική δόση, ο ασθενής παρευρίσκεται και παρακολουθείται από μία ελεγχόμενη μονάδα, από έναν ιατρό Τοξικολόγο και ένα Ψυχίατρο.
Συμβουλέψου ένα γαστρεντερολόγο την πιθανότητα παρουσίας διαβρωτικών ουσιών που επηρεάζουν το GI.
Ελάτε σε επαφή με ένα επικυρωμένο κέντρο ελέγχου δηλητηριάσεων ή έναν ιατρό τοξικολόγο.
Συμβουλευθείτε έναν γαστρεντερολόγο για την δυνατότητα διαβρωτικών αποτελεσμάτων.

Τοξικότητα αρσενικού
Οι επιπλοκές της δηλητηρίασης από το αρσενικό είναι κατά ένα μεγάλο μέρος νευρολογικές.
Η δριμύτητα των αρχικών συμπτωμάτων εμφανίζεται να συσχετίζεται με τη δριμύτητα των επιπλοκών.
Παρουσιάζει αρρυθμίες και υπόταση (σημαντικές απώλειες υγρών εμφανίζονται γενικά και απαιτούν ενυδάτωση). Γαστρικό πλύσιμο.
Εφαρμόστε την άρδευση εντέρου εάν τα ακτινογραφικά στοιχεία της τοξικότητας αρσενικού είναι παρόντα.
Η θεραπεία χίλησης με bal, DMSA, ή την δ-πενικιλλαμίνη είναι η πιο κατάλληλη έναντι της τοξικότητας του αρσενικού. Η αφαίρεση του στοιχείου και οι επιθετικές γαστρικές ενισχύσεις απολύμανσης στη μείωση της τρέχουσας απορρόφησης του αρσενικού. Η αιμοδιάλυση μπορεί να είναι ευεργετική.

Χίληση
Διαλύματα χορηγούμενα ενδοφλεβίως βοηθούν στην απομάκρυνση των τοξίνων βαριών μετάλλων. Το EDTA και το DMSA αποτελούν δύο από αυτά. Τέτοιου είδους θεραπείες έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές, αλλά και επιβλαβείς σε αρκετούς ασθενείς.
Σήμερα η εναλλακτική θεραπεία Χήλισης έχει αναπτυχθεί αρκετά, θεωρείται ασφαλέστερη από την παραδοσιακή ενδοφλέβια θεραπεία, βασίζεται σε τροφικές ουσίες που βοηθούν στην αποβολή των βαρέων μετάλλων από τον οργανισμό και στηρίζουν την υγεία του σώματος.

Η χίληση μπορεί να ολοκληρωθεί με τις θρεπτικές ουσίες, που προστατεύουν τον οργανισμό από τα βαριά μέταλλα.
-Το μαγνήσιο προστατεύει τον οργανισμό από το αλουμίνιο.
-Αμινοξέα, ασβέστιο, ιώδιο, βιταμίνη C ψευδάργυρος προστατεύουν τον οργανισμό από το αρσενικό.
-Αμινοξέα ασβέστιο βιταμίνη C ψευδάργυρος προστατεύουν τον οργανισμό από το κάδμιο.
-Τα αμινοξέα, το ασβέστιο, ο σίδηρος, η βιταμίνη C, η βιταμίνη Ε, και ο ψευδάργυρος προστατεύουν από το μόλυβδο.
-Τα αμινοξέα, το σελήνιο και η βιταμίνη C προστατεύουν από τον υδράργυρο.
-Βιταμίνη C, μολυβδαίνιο και θειούχα περιέχονται κυστεϊνη και ταυρίνη αμινοξέα, χαλκός.
-Είναι ενδεδειγμένο να ληφθεί υπόψη η επιλογή συμπληρωμάτων αφότου ολοκληρωθεί η IV χίληση, ή η επιλογή ενός προγράμματος συντήρησης αφότου φθάσει ο οργανισμός στα επιθυμητά επίπεδα.

Για την IV χίληση συστήνεται.
Φυσιολογική εξασθένιση εγκέφαλου και κεντρικού νευρικού συστήματος. Δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες που συνδέονται με τις διάφορες τοξίνες βαριών μετάλλων.

1.Νευροϊνιδιακά τολύπια Aluminum
2.Οπισθοβολβική νευρίτιδα- νευροπάθεια Aluminum, Arsenic, Thallium
3.Εγκεφαλοπάθεια Aluminum, Arsenic, Lead, Thallium
4.Αλλαγές στην ταχύτητα μετάδοσης Lead
5.Μεταβολές στον νωτιαίο μυελό Thallium
6.Συγκέντρωση στο Κ.Ν.Σ. Aluminum, Mercury Abnormal EEGs Arsenic, Lead
7.Διαταραχές του Α.Ν.Σ. Copper, Lead, Mercury, Thallium
8.Περιφερική νευροπάθεια Arsenic, Mercury
9.Διαταραχές αισθητικότητας, παραισθησίες Arsenic, Mercury, Thallium.

Συμπέρασμα
Αρχίζει να γίνεται κατανοητή η απειλή στην υγεία από τις τοξίνες βαριών μετάλλων. Εντούτοις η τοξικότητα βαριών μετάλλων είναι ένας όρος που συχνά παραβλέπεται στην παραδοσιακή ιατρική διάγνωση. Ενώ είναι σπάνιο για ένα άτομο να οδηγηθεί σε μια νόσο καθαρά από πρόκληση τοξινών βαρειών μετάλλων εντούτοις είναι λογικό να συναχθεί το συμπέρασμα ότι αυτές οι τοξίνες ασκούν μια δραματική επίδραση στην υγεία ενός ατόμου και συμβάλλουν στην πρόοδο πολλών διαφορετικών νοσηρών καταστάσεων.
Έχουμε δει πόσο ακριβώς 5 βαριά μέταλλα και οι αντίστοιχες ενώσεις τους μπορούν να έχουν επιπτώσεις στην υγεία ενός ατόμου.
Η τοξικότητα βαριών μετάλλων είναι συχνά το αποτέλεσμα της μακροπρόθεσμης έκθεσης χαμηλών επιπέδων στους ρύπους της ατμόσφαιρας. Η έκθεση στα τοξικά μέταλλα συνδέεται με πολλές χρόνιες παθήσεις. Αποτελέσματα προσφάτων ερευνών έδειξαν ότι χαμηλά επίπεδα αργιλίου και αρσενικού καδμίου υδραργύρου μόλυβδου μπορούν να προκαλέσουν μια ευρεία ποικιλία προβλημάτων υγείας.
Εάν δεν ανιχνευτούν αυτοί οι παράγοντες, μπορούν να προκαλέσουν ανυπολόγιστο πόνο και διαταραχή της υγείας.

Πηγή:Τοξικά βαρέα μέταλλα και η ειδική επίδρασή τους στα διάφορα είδη της άνοιας
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Ε.Α. Α' Νευρολογική Κλινική ΑΧΕΠΑ, Α.Π.Θ
http://www.encephalos.gr/full/45-3-03g.htm

Τοξικά βαρέα μέταλλα alzheimer άνοια

Περίληψη
Η τοξικότητα βαρέων μετάλλων αντιπροσωπεύει μια ασυνήθιστη, ωστόσο κλινικά σημαντική, ιατρική κατάσταση. Εάν η θεραπευτική προσέγγιση της τοξικότητας δεν αναγνωριστεί, ή αντιμετωπιστεί με λάθος τρόπο, δύναται να οδηγήσει σε σημαντική νοσηρότητα και να φέρει ακόμα και τον θάνατο. Μεταξύ των πιο κοινών βαρέων μετάλλων που εμπλέκονται σε οξείες ή/και χρόνιες καταστάσεις συμπεριλαμβάνεται ο μόλυβδος, το αρσενικό, ο υδράργυρος, ο χαλκός και το αργίλιο.
Η συμπτωματολογία των βαρέων μετάλλων μπορεί να αποτελεί την αιτία διαφόρων συμπτωμάτων. Απώλεια μνήμης, αυξανόμενες αλλεργικές αντιδράσεις, υψηλή πίεση, κατάθλιψη,
αλλαγή διάθεσης, οξυθυμία, "φτωχή" συγκέντρωση της σκέψης, επιθετική συμπεριφορά, αϋπνίες, κούραση, δυσλεξία, αυξημένη χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, νευροπάθεια, αυτοάνοσες ασθένειες, καθώς και χρόνια κούραση αποτελούν μερικές μόνο από τις παθήσεις προερχόμενες από την έκθεση στις τοξίνες.
Τα βαρέα μέταλλα δηλητηριάζουν τον οργανισμό προκαλώντας την διάσπαση κυτταρικών ένζυμων, τα οποία δρουν ως καταλύτες των θρεπτικών μετάλλων όπως το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος, και το σελήνιο. Τα τοξικά μέταλλα "κλωτσούν" τις θρεπτικές ουσίες και δεσμεύουν τους υποδοχείς των θρεπτικών ουσιών, προκαλώντας διάχυτα συμπτώματα που προέρχονται από την επιρροή τους σε νεύρα, ορμόνες, την πέψη, και την ανοσιακή λειτουργία.
Η ραγδαία ανάπτυξη της βιομηχανίας τα τελευταία χρόνια, έχει αυξήσει εντυπωσιακά το γενικό περιβαλλοντικό "φορτίο" από τις τοξίνες βαρέων μετάλλων, που προκύπτουν από την παραγωγή και εξαγωγή των καθαρών και μη ενώσεων των βαρέων μετάλλων για εμπορικούς σκοπούς.
Σήμερα, βαρέα μέταλλα ανιχνεύονται στο πόσιμο νερό, στο χώμα αλλά και στον αέρα, λόγω της αυξανόμενης χρήσης αυτών των ενώσεων. Είναι παρόντα σε κάθε τομέα του σύγχρονου καταναλωτισμού, από τα δομικά υλικά μέχρι τα φάρμακα καλλυντικών, στις επεξεργασμένες πηγές καυσίμων, τροφίμων και στα προϊόντα προσωπικής φροντίδας. Είναι πολύ δύσκολο στην σημερινή εποχή να αποφύγει κανείς την επαφή/έκθεση σε οποιαδήποτε από τα πολλά επιβλαβή βαρέα μέταλλα που έχουν επικρατήσει σε μεγάλες ποσότητες στο περιβάλλον.
Ενώ δεν φαίνεται η κοινωνία να είναι πρόθυμη να εξουδετερώσει την απειλή της τοξικότητας των βαρέων μετάλλων, αλλά ούτε και να μειώσει την χρήση πολλών εμπορικών αγαθών, που παράγονται βασισμένα στην χρήση τους, θα μπορούσε ωστόσο να λάβει κάποια μέτρα προκειμένου να κατανοήσει καλύτερα αυτήν την απειλή και να θέσει σε δράση διάφορες πολιτικές αποφυγής και επεξεργασίας, προκειμένου να μειωθεί το αρνητικό αντίκτυπο που οι συγκεκριμένοι παράγοντες φαίνεται να έχουν στην ανθρώπινη υγεία.

Παθοφυσιολογία
Η παθοφυσιολογία των βαρέων μετάλλων παραμένει σχετικά σταθερή. Τα βαρέα μέταλλα δεσμεύονται από υδροθειικές ομάδες πρωτεϊνών, προκαλώντας αλλαγή της ενζυματικής τους δραστηριότητας.
Σχεδόν όλα τα οργανικά συστήματα εμπλέκονται με την τοξικότητα των βαρέων μετάλλων, με κυρίαρχα το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ), το Περιφερικό Νευρικό Σύστημα (ΠΝΣ), το αιματοποιητικό, το νεφρικό και το καρδιαγγειακό σύστημα. Σε μικρότερη έκταση, η τοξικότητα του μολύβδου μπορεί να προσβάλλει τα οστεο-μυϊκά και αναπαραγωγικά συστήματα. Η επιρροή στα οργανικά συστήματα καθώς και η δριμύτητα της τοξικότητας διαφέρουν ανάλογα με το συγκεκριμένο βαρύ μέταλλο το οποίο εμπλέκεται σε κάθε περίπτωση, την ηλικία του ατόμου και το επίπεδο τοξικότητας.

Συχνότητα
Στις ΗΠΑ: Από το σύνολο των βαρέων μετάλλων, η τοξικότητα από τη χρόνια έκθεση μολύβδου είναι η συνηθέστερα αντιμετωπίσιμη. Από την εθνική έρευνα εξέτασης υγείας και διατροφής (NHANES III) η οποία πραγματοποιήθηκε εντός του χρονικού διαστήματος 1988-1990 διαπιστώθηκε ότι ένα ποσοστό 0,4% βρεφών ηλικίας 1 έτους και μεγαλύτερων είχε επίπεδα μολύβδου στο αίμα 25 mcg/dL ή υψηλότερα. Παράλληλα, μεταξύ εκείνων ηλικίας 1-5 ετών, (κατ' εκτίμηση 1,7 εκατομμύρια παιδιά) εντοπίστηκαν επίπεδα μεγαλύτερα από 10 mcg/dL.
Το σύνδρομο της μολυβδίασης παιδικής ηλικίας, που προκαλείται από την κατάποση του μολύβδου, θεωρείται να έχει επίπτωση σε περισσότερα από 2 εκατομμύρια παιδιά προσχολικής ηλικίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τοξικότητα του μολύβδου έδειξε σημαντικά υψηλότερη επικράτηση στον Αφρικανικό Αμερικανικό πληθυσμό, καθώς και στις χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές περιοχές.
Η έκθεση σε αρσενικό, εντούτοις, εμφανίζεται συχνά και εκτός βιομηχανικών περιοχών, λόγω της παράλληλης χρήσης του ως τρωκτικοκτόνου.

Θνησιμότητα/νοσηρότητα
Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, οι τοξικότητες βαρέων μετάλλων είναι σχετικά ασυνήθιστες. Εντούτοις, η αποτυχία ως προς την αναγνώριση και αντιμετώπισή τους, μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα.
Η εγκεφαλοπάθεια είναι μία κύρια αιτία θνησιμότητας σε ασθενείς προσβεβλημένους από τοξικότητα βαρέων μετάλλων.
Φυλή: Μια υψηλότερη συχνότητα της τοξικότητας βαρέων μετάλλων εμφανίζεται στον Αφρικανικό-Αμερικανικό πληθυσμό, λόγω των καθυστερήσεων στην αφαίρεση των πηγών μολύβδου από τις χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές περιοχές.
Φύλο: Υπάρχει ελάχιστη, ή καμία διαφορά στην επικράτηση.
Τα επαγγέλματα που υποχρεώνουν τον απασχολούμενο να τεθεί σε χρόνια έκθεση σε συγκεκριμένα βαρέα μέταλλα και απασχολούν κυρίως άτομα ενός ιδιαίτερου φύλου συνδέονται με τα υψηλότερα ποσοστά έκθεσης σε εκείνο το φύλο.
Ηλικία: Διάφορα είναι τα σημεία ανησυχίας στην τοξικότητα βαρέων μετάλλων όσον αφορά την ηλικία. Γενικά, τα παιδιά είναι πιο ευαίσθητα στην τοξικότητα των βαρέων μετάλλων και περισσότερο επιρρεπείς σε τυχαίες εκθέσεις.
Τα ανόργανα άλατα μολύβδου εισέρχονται στον οργανισμό μέσω της κατάποσης ή της εισπνοής. Στους ενήλικες μόνο το 10% της ληφθείσας δόσης μπορεί να απορροφηθεί. Αντίθετα, στα παιδιά απορροφάται τουλάχιστον το 50% μίας δόσης.
Η ανεπάρκεια σιδήρου, ασβεστίου και ψευδάργυρου αυξάνει το ποσοστό απορρόφησης μολύβδου.

Φυσικά συμπτώματα
Τα φυσικά συμπτώματα σχετικά με την τοξικότητα του μολύβδου ποικίλλουν με την ηλικία και τη δόση.
Οποιοσδήποτε συνδυασμός, νευρολογικής δυσλειτουργίας και αναιμίας πρέπει να προτρέψει μία εξέταση αναζήτησης της τοξικότητας από μόλυβδο.
Τα παιδιά είναι περισσότερο επιρρεπή σε δυσλειτουργία του ΚΝΣ, συμπεριλαμβανομένης της εγκεφαλοπάθειας, η όποια είναι σπάνια στους ενηλίκους.
Η εγκεφαλοπάθεια μπορεί να παρουσιαστεί ως οξεία ή να αναπτυχθεί αργά κατά τη διάρκεια εβδομάδων ή μηνών. Είναι πρέπον να ληφθεί υπόψη το ιστορικό του ασθενούς ώστε να αποσπαστούν στοιχεία ενδεχόμενης έκθεσης σε βαρέα μέταλλα.
Όπως με το μόλυβδο, η συμπτωματολογία τοξικότητας του αρσενικού ποικίλλει από διάφορους παράγοντες, όπως η συγκέντρωση, το ποσοστό απορρόφησης, και η χημική μορφή που λαμβάνεται.
Συμπτώματα κυρίως διάρροιας παρατηρούνται στην οξεία τοξικότητα αρσενικού.
Τα φυσικά συμπτώματα περιλαμβάνουν την αναφυλαξία, την απολέπιση, την αποφολίδωση των χεριών και των ποδιών. Η ουλίτιδα, η στοματίτιδα, και σιαλόρροια σημειώνονται συχνά.
Νευρολογικές παθήσεις έχουν σημειωθεί σε περιπτώσεις οξείας τοξικότητας αρσενικού. Η τοξικότητα αρσενικού είναι συχνά συγκεχυμένη με το σύνδρομο Guillain-Barre.
Η οξεία νεφρική ανεπάρκεια δεν είναι ασυνήθιστη και, όταν παρατηρείται, είναι συχνά μοιραία.
Η τοξικότητα υδραργύρου παρουσιάζεται συχνά με δυσλειτουργία του ΚΝΣ (π.χ. ερεθισμός)
Η χρόνια έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε ρίγος, το οποίο και αποτελεί το συνηθέστερο νευρολογικό εύρημα στη χρόνια τοξικότητα.
Οι ανόργανες μορφές υδραργύρου μπορούν να προκαλέσουν οξειδωτικές νόσους όπως π.χ. διαβρωτική οισοφαγία).
Η Acrodynia (δηλ. ρόδινη ασθένεια) παρατηρείται σε παιδιά με τοξικότητα υδραργύρου.
Τα φυσικά συμπτώματα περιλαμβάνουν την αναφυλαξία και αποφολίδωση των χεριών και των ποδιών. Η ουλίτιδα, η στοματίτιδα, και η σιαλόρροια σημειώνονται συχνά.

Αργίλιο
Το αργίλιο συσσωρεύετε στους νεφρούς, τα οστά, τους πνεύμονες, το ήπαρ, τους μύες του εγκεφάλου, το δέρμα, τα όργανα αναπαραγωγής και το στομάχι.
Η τοξικότητα από αργίλιο μπορεί να παράγει διάφορα κλινικά σημάδια και κοινά συμπτώματα όπως είναι η υπερβολική κατάθλιψη, η καρδιακή αρρυθμία, ο πονοκέφαλος, η απώλεια ομιλίας, η ανορεξία, το μούδιασμα των άνω και κάτω άκρων και η θολή όραση.
Η τοξικότητα αργιλίου έχει αποδειχθεί ότι προάγει την εξασθένιση της μακροπρόθεσμης μνήμης, σε άτομα τα οποία έχουν εκτεθεί σε αυτό, όπως προκύπτει από διαφόρους ελέγχους.
Έχει μπλεχτεί στις διαταραχές γήρανσης του εγκεφάλου. Η νόσος του Alzheimer και ο παρκινσονισμός αποτελούν τις επικρατέστερες νόσους.
Αν και τα αυξανόμενα επίπεδα αργιλίου έχουν μετρηθεί στον εγκέφαλο καθώς και σε άλλους ιστούς του σώματος σε ασθενείς με νόσο του Alzheimer's, εντούτοις εμπλέκονται και άλλοι παράγοντες. Φαίνεται ότι υπάρχει μια αδυναμία του αιματοεγκεφαλικού φραγμού στον εγκέφαλο των ασθενών με Alzheimer's και αυτό μπορεί να επιτρέψει την εισροή ποικίλων τοξινών στο Κεντρικό Νευρικό
Σύστημα.
Σε περιοχές με υψηλά ποσοστά αργιλίου στο πόσιμο νερό παρουσιάζεται αύξηση της επίπτωσης της νόσου του Alzheimer's. Σχεδόν 100.000 άνθρωποι μεταξύ των 1,5-2 εκατομμυρίων ανθρώπων που φέρουν την νόσο πεθαίνουν κάθε χρόνο.
Ομοίως ασθενείς με μακροχρόνια αιμοδιάλυση έχουν παρουσιάσει ένα προοδευτικό νευρολογικό σύνδρομο που περιλαμβάνει λεκτικές διαταραχές, κλωνικούς σπασμούς μυών και εγκεφαλοπάθεια1. Τα στοιχεία της παραπάνω μελέτης έδειξαν ότι το εισπνεόμενο αργίλιο μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της πνευμονικής ίνωσης και μικρότερου βαθμού λεμφοκωκκιομάτωσης.

Αρσενικό
Πηγή έκθεσης: Το έδαφος και το πόσιμο νερό είναι ευαίσθητα στη προσβολή από αρσενικό που χρησιμοποιείται κυρίως σε εγκαταστάσεις γαλβανισμού και παραγωγής ενέργειας, μυκητοκτόνα, εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, φυτοφάρμακα, στα συντηρητικά και τις πρόσθετες ουσίες ζωικών τροφών, σε χημικά απόβλητα και αντιβιοτικά, ενώ εντοπίζεται και σε περιοχές επιβλαβών αποβλήτων.
Ιστοί στόχοι: Πολλές χημικές ενώσεις με αρσενικό απορροφώνται εύκολα μέσω της στοματικής οδού. Η απορρόφηση μέσα στους πνεύμονες εξαρτάται από το μέγεθος της ένωσης και θεωρείται ότι ένα μεγάλο μέρος του εισπνεόμενου αρσενικού απορροφάται αργότερα διαμέσω του στομαχιού μετά από την αναπνευστική εκκαθάριση (mucocillary). Μετά από την απορρόφηση των ενώσεων αρσενικού αυτό διανέμεται στην αορτή και την επιφάνεια του σπλήνα, των πνευμόνων, των νεφρών, και του ήπατος. Οι ενώσεις αρσενικού επίσης εύκολα κατακρατώνται στα μαλλιά και στα νύχια.
Συμπτώματα: Το αρσενικό είναι ένα ιδιαίτερα τοξικό στοιχείο που έχει χρησιμοποιηθεί, όπως είναι ήδη ιστορικά γνωστό, σε αυτοκτονίες και ανθρωποκτονίες. Οι επιπτώσεις που φέρει στην υγεία είναι γνωστές και πολύμορφες. Η οξεία έκθεση στις ενώσεις αρσενικού μπορεί να προκαλέσει ανορεξία, ναυτία, εμετούς, διάρροια, μυϊκούς πόνους και το κάψιμο του στόματος και του λαιμού.
Μία μεγάλη οξεία στοματική δόση προκαλεί ταχυκαρδία, οξεία εγκεφαλοπάθεια, παράλυση, συμφορητικούς σπασμούς, κώμα, ακόμη και θάνατο.
Επαναλαμβανόμενη έκθεση στις ενώσεις αρσενικού έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί στην ανάπτυξη περιφερικών νευροπαθειών, εγκεφαλοπάθειας, δυσφορίας, σε σύνδρομο του Raynaud, καθώς και σε γάγκρενα των χαμηλότερων άκρων ("μαύρη ασθένεια κάτω άκρων").
Άλλα χρόνια αποτελέσματα της δηλητηρίασης από αρσενικό είναι οι ανωμαλίες του δέρματος, τα νευροτοξικά συμπτώματα, η χρόνια αναπνευστική νόσος, η άνοια, η απώλεια ακοής και οι καρδιαγγειακές παθήσεις.

Χαλκός
Πηγές έκθεσης: Ο χαλκός υπάρχει στη φύση με τη στοιχειώδη του μορφή καθώς και ως συστατικό πολλών διαφορετικών ενώσεων. Η τοξικότερη μορφή χαλκού είναι πιθανά ο δισθενής χαλκός (Cu2+). Απελευθερώνεται στο περιβάλλον κυρίως διαμέσω των αποβλήτων των στερεών εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων των μεταλλείων. Είναι παρόν στον αέρα και το νερό λόγω διαφόρων φυσικών φαινομένων, όπως οι ηφαιστειακές εκρήξεις, και η μεταδιδόμενη μέσω του ανέμου σκόνη. Οι πηγές πόσιμου νερού μολύνονται από χαλκό λόγω της χρήσης του σε πολλούς διαφορετικούς τύπους υδραυλικών προμηθειών.
Ιστοί στόχων: Η απορρόφηση του χαλκού εμφανίζεται διαμέσω της εξωτερικής επιφανείας των πνευμόνων, και του γαστρεντερικού ατραπού. Ο βαθμός στον οποίο απορροφάται στο γαστροεντερικό ατραπό εξαρτάται κατά ένα μεγάλο μέρος από τη χημική σύστασή του και την παρουσία άλλων ουσιών όπως του ψευδαργύρου. Μόλις απορροφηθεί ο χαλκός διανέμεται πρώτα στο ήπαρ, και στη συνέχεια στα νεφρά, τον σπλήνα, στην καρδιά, στους πνεύμονες, στο στομάχι, στο έντερο, στα νύχια και στα μαλλιά.
Συμπτώματα: Η οξεία τοξικότητα του χαλκού χαρακτηρίζεται από ταχυκαρδία, διάρροια, εμετό, κοιλιακό πόνο και μία μεταλλική γεύση στο στόμα. Η χρόνια έκθεση στο χαλκό μπορεί να παράγει πολυάριθμες διαταραχές της συμπεριφοράς. Η τοξικότητα χαλκού έχει χαρακτηριστεί στους ασθενείς με την νόσο Wilson, μια γενετική διαταραχή που προκαλεί μια ανώμαλη συσσώρευση του χαλκού στους ιστούς του σώματος.
Η νόσος Wilson μπορεί να αποδειχτεί μοιραία, εκτός αν θεραπευτεί εγκαίρως. Οι εκδηλώσεις αυτής της νόσου περιλαμβάνουν εγκεφαλικές βλάβες, προοδευτική απομυελίνωση, ψυχιατρικές διαταραχές, αυτοκαταστροφικές τάσεις, κατάθλιψη, επιθετική συμπεριφορά, αιμολυτική αναιμία και κίρρωση ήπατος. Σε μερικούς ασθενείς εμφανίζεται επίσης ακαμψία μυών και έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Υπάρχουν στοιχεία ότι ορισμένα οξειδοαναγωγικά ενεργά ιόντα μετάλλων συμπεριλαμβανομένου του χαλκού και του υδραργύρου διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επιδείνωση και ίσως τη διευκόλυνση των οξειδωτικών βλαβών προκαλούμενων από την A-beta πρωτεΐνη και τις αποθέσεις αμυλοειδούς στην νόσο του Alzheimer's.
Ο χαλκός είναι ένα ουσιαστικό μέταλλο που διαδραματίζει έναν θεμελιώδη ρόλο στη βιοχημεία του νευρικού συστήματος. Διάφορες χρόνιες νευρολογικές παθήσεις που περιλαμβάνουν μεταβολικές ανωμαλίες χαλκού είναι καλά τεκμηριωμένες, όπως η νόσος του Wilson και η νόσος του Menkes. Οι μεταλλαγές στο ένζυμο υπεροξειδίου χαλκού/ ψευδάργυρου (SOD) έχουν αποδειχθεί ως ένας σημαντικός παράγοντας στον εκφυλισμό μηχανικών νευρώνων σε συνθήκες όπως στη νόσο του Alzheimer's. Παρόμοια αποτελέσματα στο SOD χαλκού/ψευδαργύρου έχουν αποδειχθεί ότι επιφέρουν παράγοντες άλλων νόσων όπως στον αυτισμό και τον Παρκινσονισμό.

Μόλυβδος
Πηγές έκθεσης: Ο μόλυβδος αποτελεί το 5ο πιο κοινό χρησιμοποιούμενο μέταλλο στις ΗΠΑ. Εξορύσσεται ευρέως από το Missouri, το Colorado, το Idaho και την Utah για να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή πυρομαχικών, μεταλλικών στοιχείων φερόντων οργανισμών, υλικών ορείχαλκου/σωληνώσεων, σταθεροποιητικών υλών συγκολλήσεως, εμπορευματοκιβωτίων, προϊόντων βενζίνης, κεραμικής και βαρών. Η ανθρώπινη έκθεση στον μόλυβδο προκύπτει κυρίως από την κατάποση νερού, από μόρια που περιέχουν μόλυβδο τα οποία διακινούνται μέσα στην ατμόσφαιρα καθώς και από βαφές που περιέχουν μόλυβδο.
Ο καπνός από τα τσιγάρα αποτελεί επίσης μια σημαντική πηγή έκθεσης στον μόλυβδο. Άτομα τα οποία καπνίζουν ή αναπνέουν καπνό από τσιγάρα είναι πιθανώς περισσότερο εκτεθειμένα σε μεγαλύτερα επίπεδα μολύβδου απ' ότι άτομα που δεν εκτίθενται στον καπνό.
Ιστοί στόχοι: Ο μόλυβδος απορροφάται από τον οργανισμό μετά από εισπνοή ή από κατάποση. Τα παιδιά απορροφούν τον μόλυβδο με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα απ' ότι οι ενήλικες μετά από έκθεση σε αυτόν, ενώ ο μόλυβδος ο οποίος έχει εισέλθει στον οργανισμό μετά από κατάποση είναι πολύ ευκολότερα απορροφήσιμος σε άτομο το οποίο διανύει περίοδο νηστείας. Ποσοστό μεγαλύτερο από 90% από μόλυβδο ο οποίος έχει εισαχθεί στον οργανισμό με την εισπνοή απορροφάται άμεσα από το αίμα. Εφόσον ο μόλυβδος έχει απορροφηθεί κυκλοφορεί μέσα στην ροή του αίματος και διανέμεται πρωταρχικά στους μαλακούς ιστούς (νεφρά, εγκέφαλος και μύες) και στα οστά. Οι ενήλικες διανέμουν περί το 95% του ποσοστού μολύβδου στον οργανισμό τους στα οστά, ενώ αντιθέτως τα παιδιά ένα μικρότερο ποσοστό, της τάξης του 73%16.
Σημάδια και συμπτώματα: Ο μόλυβδος αποτελεί ένα από τα περισσότερο τοξικά στοιχεία τα οποία εμφανίζονται φυσικά επάνω στην Γη.
Υψηλές συγκεντρώσεις μολύβδου μπορούν να οδηγήσουν σε αμετάκλητη εγκεφαλική βλάβη (εγκεφαλοπάθεια), ανακοπή, κώμα, ακόμη και θάνατο εφόσον δεν αντιμετωπιστούν άμεσα.
Η βλάβη που προκαλείται στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) λαμβάνεται ως ιδιαίτερα σοβαρή εφόσον η συγκέντρωση μολύβδου στο αίμα ξεκινά από 40 mcg/dL, αφού τότε δύναται να προκαλέσει μείωση των ταχυτήτων διεξαγωγής των νεύρων και νευρίτιδα. Άτομα τα οποία εκτίθενται σε μέτρια επίπεδα μολύβδου έχουν εμφανίσει νευροψυχολογική αδυναμία.
Υπάρχουν στοιχεία τα οποία υποδεικνύουν ότι ο μόλυβδος μπορεί να προκαλέσει οξυθυμία, κούραση, δυσκολία στην επεξεργασία πληροφοριών, προβλήματα μνήμης, μείωση των χρόνων αίσθησης και μηχανικής αντίδρασης, βλάβη στην διαδικασία λήψης αποφάσεων καθώς και μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης.
Συγκεντρώσεις μολύβδου στο αίμα μεγαλύτερες από 70 mcg/dL προκαλούν αναιμία η οποία χαρακτηρίζεται από μείωση των επιπέδων αιμοσφαιρίνης και ερυθροποιητίνης - καθώς και μικρότερη διάρκεια ζωής των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Σε συγκεντρώσεις μολύβδου στο αίμα περί των 80-100 mcg/dL, προκύπτει ιδιαίτερα σοβαρή εγκεφαλοπάθεια. Παιδιά τα οποία καταφέρνουν να επιζήσουν μετά από εγκεφαλοπάθεια προκαλούμενη από τον μόλυβδο, συνήθως υποφέρουν από μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, η οποία χαρακτηρίζεται από νοητική καθυστέρηση και διάφορες βλάβες συμπεριφοράς. Τα παιδιά αυτά επίσης πάσχουν από μειωμένες ταχύτητες διεξαγωγής νεύρων, περιφερική νευροπάθεια, γνωστική εξασθένιση και διαταραχές προσωπικότητας.
Νευροψυχολογική λειτουργία. Νεαρά άτομα τα οποία εκτίθενται στον μόλυβδο μπορούν να παρουσιάσουν νοητική καθυστέρηση, δυσκολία εκμάθησης, μειωμένη συγκέντρωση, προβλήματα συμπεριφοράς (επιθετικότητα) και μειωμένη φυσική ανάπτυξη.

Υδράργυρος
Πηγές έκθεσης: Δύο κυρίες μορφές: ο οργανικός και ο ανόργανος υδράργυρος.
Ο ανόργανος υδράργυρος εμφανίζεται όταν το στοιχείο του υδράργυρου ενώνεται με χλώριο, θείο ή οξυγόνο. Ο ανόργανος υδράργυρος καθώς και το στοιχείο του υδραργύρου είναι αμφότερα τοξικά και επιδρούν δυσμενώς στην υγεία.
Ο οργανικός υδράργυρος είναι γνωστό ότι βιοαποικοδομείται ή περνά την τροφική αλυσίδα λόγω της αδυναμίας του οργανισμού να τον επεξεργαστεί και να τον καταστρέψει. Εντοπίζεται κυρίως σε θαλάσσια έμβια (ψάρια) σε ζώα φάρμας και συχνά εντοπίζεται σε διάφορα προϊόντα όπως στο επεξεργασμένο σιτάρι και στο επιφανειακό αλάτι, σε γαλακτοκομικά προϊόντα, καθώς και σε πηγές φρέσκου νερού.
Ιστοί στόχοι: Η απορρόφηση και η διανομή των ενώσεων υδραργύρου εξαρτάται κυρίως από την χημική κατάστασή τους. Οι ενώσεις του οργανικού υδραργύρου απορροφούνται από το γαστρεντερικό τμήμα πιο άμεσα από ότι οι ενώσεις ανόργανου υδραργύρου, αφού οι τελευταίες απορροφώνται σε ένα πολύ μικρό ποσοστό. Μετά την απορρόφηση εντός του γαστροεντερικού τμήματος, ο οργανικός υδράργυρος διανέμεται σε όλο το σώμα, έχοντας ωστόσο την τάση να συγκεντρώνεται στον εγκέφαλο και τα νεφρά. Περί το 80% από τον ατμό υδραργύρου απορροφάται άμεσα από τους πνεύμονες και διανέμεται στο ΚΝΣ και τους νεφρούς. Οργανικές και ανόργανες μορφές υδραργύρου έχουν επίσης εμφανιστεί σε κύτταρα του μυϊκού ιστού και του ήπατος καθώς και στα ερυθρά αιμοσφαίρια.
Σημάδια και συμπτώματα: Η συνεχής έκθεση σε υδράργυρο μπορεί να προκαλέσει ένα σημαντικό αριθμό ανθρώπινων δυσλειτουργιών. Ο βαθμός της βλάβης, της δυσλειτουργίας, εξαρτάται κυρίως από την χημική του σύσταση και τον χρόνο έκθεσης. Ενώ οι ενώσεις του ανόργανου υδραργύρου θεωρούνται λιγότερο τοξικές απ' ότι οι οργανικές (κυρίως λόγω των δυσκολιών απορρόφησης), ο ανόργανος υδράργυρος που τελικά απορροφάται μετατρέπεται εύκολα και φυσιολογικά σε μία οργανική μορφή στο ήπαρ.
Η οξεία κατάποση ανόργανων αλάτων υδραργύρου μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές ανωμαλίες, όπως κοιλιακούς πόνους, εμετούς, διάρροιες, και αιμορροΐδες. Επαναλαμβανόμενη και μακρά έκθεση είχε ως αποτέλεσμα σοβαρές διαταραχές στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, στην γαστρεντερική οδό, στα νεφρά και το ήπαρ. Ο Daivs και οι συνεργάτες του (Daivs 1974) έχουν αναφέρει ότι άτομα τα οποία έχουν υποστεί δηλητηρίαση από χρόνια κατάποση καθαρτικών που περιέχουν ανόργανο υδράργυρο, έχουν παρουσιάσει άνοια, κολίτιδα, καθώς και αποτυχία της νεφρικής λειτουργίας.
Εφόσον ο ανόργανος υδράργυρος διαπεράσει διαμέσω της αναπνευστικής οδού μπορεί να προκαλέσει ένα εύρος κλινικών επιπλοκών, όπως την διαβρωτική βρογχίτιδα, την πνευμονία, νεφρικές δυσλειτουργίες, την κόπωση, την αϋπνία, την έλλειψη μνήμης, την αψιθυμία, πόνο στο στήθος, εξασθένιση της πνευμονικής λειτουργίας και ουλίτιδα.
Η χρόνια εισπνοή ενώσεων ανόργανου υδραργύρου μπορεί να προκαλέσει μείωση της λειτουργίας του αισθητήριου και του κινητικού νεύρου, κατάθλιψη, οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις μυϊκό τρόμο, διαταραχές στον ύπνο, αλλαγές στην αυτόνομη λειτουργία (καρδιακός σφυγμός, πίεση αίματος, αντανακλαστικά), εξασθενημένο οπτικοκινητικό συντονισμό, διαταραχές στην ομιλία, άνοια, κώμα και θάνατο.
Ο Ngim και οι συνεργάτες του το1992 μέσω ενός πειράματος που πραγματοποίησαν σε μια ομάδα επιστημών, οι οποίοι κατά την διάρκεια της εργασίας τους υπήρξαν εκτεθειμένοι σε ατμούς υδραργύρου, έδειξαν ότι οι τελευταίοι αποδίδουν αρκετά χειρότερα, σε προσωπικές νευρολογικές δοκιμές που μετρούν την ταχύτητα κίνησης, την οπτική σάρωση, τον οπτικοκινητικό συντονισμό και την συγκέντρωση, καθώς και την λεκτική και την οπτική μνήμη. Ο Kishi και οι συνεργάτες του το1993 έχουν διαπιστώσει ότι οι εργαζόμενοι χυτών υλικών που εκτίθενται στις ανόργανες ενώσεις υδραργύρου συνεχίζουν να υποφέρουν από νευρολογικά συμπτώματα-τρόμους, πονοκεφάλους, βραδεία ομιλία, γεροντικά συμπτώματα και εξασθενημένες νοητικές ικανότητες, 18 χρόνια μετά την παύση της έκθεσής τους στον υδράργυρο.
Ενήλικες έχουν αντιμετωπίσει διάφορα συμπτώματα, όπως παραισθήσεις οπτικές βλάβες, αταξία, κόπωση, τρόμο, ακουστικές βλάβες (κώφωση) και κώμα. Νευροπαθολογικές παρατηρήσεις σε εκτεθειμένα άτομα έχουν δείξει αμετάκλητες εγκεφαλικές βλάβες συμπεριλαμβανομένης της νευρωνικής νέκρωσης, του εγκεφαλικού οιδήματος, της γλοίωσης και της εγκεφαλικής ατροφίας.
Παιδιά στο Ιράκ μετά από τροφική δηλητηρίαση (από μυκητιοκτόνα που περιέχουν μεθυλιωμένο υδράργυρο) παρουσίασαν οπτικές ακουστικές και γνωστικές διαταραχές, ως αποτέλεσμα βλάβης του Νευρικού Συστήματος.
Οι ατμοί υδραργύρου του αμαλγάματος διαπερνούν εύκολα την κυτταρική μεμβράνη και δεσμεύουν τις θειικές (SH, sulphydryl) ομάδες, με συνέπεια την αδρανοποίηση ενώσεων του θείου και τη "φραγή" ενζυμικών λειτουργιών, όπως για παράδειγμα με την κυστείνη και την διοξυγενάση, καταλήγοντας στην παραγωγή μεταβολιτών του θείου με ακραία τοξικότητα που ο οργανισμός δεν μπορεί να αποβάλλει.
Το θείο είναι απαραίτητο συστατικό των ενζύμων, των ορμονών, του νευρικού ιστού και αρκετών κυτταρικών πληθυσμών του αίματος. Αναστολή της οξείδωσης του θείου σε κυτταρικό επίπεδο έχει παρατηρηθεί σε πολλούς ασθενείς με χρόνιες εκφυλιστικές νόσους όπως η Parkinson, η Alzheimer, ο Λύκος, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και άλλες και δείχνει να αποτελεί σημαντικό παράγοντα παρόμοιων καταστάσεων.
Η ελάττωση του υδραργύρου με συνδυασμό και την αποτοξίνωση της βασικές θειικές τοξίνες στο ήπαρ με αποτέλεσμα να έχουμε τους τοξικούς μεταβολίτες και διαδοχικές νευρικές ζημίες με τον χρόνο.
Ο υδράργυρος αναστέλλει επίσης τη μεταβολική δράση του μαγγανίου και την είσοδο ιόντων ασβεστίου μέσα στο κυτταρόπλασμα. Η οξειδωτική πίεση και το οξειδωτικό stress (ROS) έχουν εμπλακεί επίσης σε νόσους όπως η Alzheimer και η Parkinson.
Ο προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος είναι τεκμηριωμένο ότι αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα σε νευροεκφυλιστικές νόσους όπως τη νόσο του Alzheimer, την Σκλήρυνση κατά Πλάκας και την Parkinson. Μερικοί παράγοντες που έχουν τεκμηριωθεί συμμετάσχουν στην απόπτωση των νευρώνων και των ανοσολογικών κυττάρων συμπεριλαμβανομένου του κινήτρου του ερεθισμού των κυτοκινών Όγκος Νέκρωσης Παράγων - άλφα (TNFa) (126) ενεργό οξειδωτικό είδος και οξειδωτικό στρες, νιτρικό οξύ και υπεροξυνιτρική τοξικότητα, διέγερση της τοξικότητας και λυπιδική υπεροξύδοση, έξτρα ελεύθερα επίπεδα κυστεϊνης, υπέρ τοξικότητα των γλουταμικών, υπέρ τοξικότητα της ντοπαμίνης, η παραγωγή της β- αμυλώδης αυξάνεται η συρροή της τοξικότητα του ασβεστίου, και ο θρυμματισμός του DNA η μιτοχονδριακή δυσλειτουργία της μεμβράνης.
Ομοσπονδιακή εταιρεία βρίσκεται πολύ κοντά στο να δώσει ακριβές νούμερο ως προς το μέγιστο ποσό της οργανικής ρυπαντικής ουσίας που μπορεί να υπάρξει στα ψάρια.
Άτομα στην Ιαπωνία που έφαγαν ψάρια με μεγάλες ποσότητες μεθύλίου του υδραργύρου είχαν την εμπειρία να δοκιμάσουν τα ίδια συμπτώματα. Παρόμοιες εμπειρίες παρουσίασαν άτομα Ιάπωνες που πέθαναν στον θαλάσσιο κόλπο της Μιναμάτα παρουσίασαν στις αυτοψίες παρόμοια συμπτώματα. Δηλαδή εγκεφαλικές αλλοιώσεις, ατροφία του εγκεφάλου, οίδημα και γλοιώσεις στις βαθύτερες ρωγμές του εγκεφάλου όπως είναι ο οπτικός φλοιός.
Δηλητηρίαση από υδράργυρο έχει προξενήσει πάρα πολλά συμπτώματα τα τελευταία χρόνια στους ανθρώπους. Μεταξύ αυτών είναι τα εξείς: ALS, Parkison, σωματονευρικές παθήσεις, σύνδρομο κωπόσεως τελευταία στη Αμερική απεδείχθη ότι ο υδράργυρος παίζει ένα σπουδαίο ρόλο στην ασθένεια του Αυτισμού.
Πάνω από δύο εκατομμύρια έχουν επηρεασθεί από τον αυτισμό, ένα νευροαναπτυσόμενο σύνδρομο, που παράγει την ανασφάλεια στην κοινονικότητα.

Μηχανισμός
Οι μηχανισμοί με τους οποίους δρα ο υδράργυρος παράλληλα με άλλες τοξικές ουσίες αναφέρονται στις επόμενες παραγράφους.
Η Na(+), K(+)-ATPase είναι μια διαμεμβρανική πρωτεΐνη που μεταφέρει ιόντα νατρίου και καλίου στο εσωτερικό του κυττάρου κατά τη διάρκεια ενός κύκλου, που χρησιμοποιεί την ενέργεια που απελευθερώνεται από την υδρόλυση μορίων του ATP. Ο υδράργυρος αναστέλλει την λειτουργία της Na(+), K(+)-ATPase πρωτεΐνης.
Μελέτες έχουν δείξει ότι στον ορό ορισμένων ασθενών με τη νόσο του Alzheimer υπήρξε μία μείωση του ποσοστού του μαγνησίου, και μείωση της δραστηριότητας της Na(+)-K+ ATPase πρωτεΐνης στην μεμβράνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Η δραστηριότητα όλων των ελεύθερων-ριζών των σαρωτικών ενζύμων η συγκέντρωση της γλουταθιόνης της άλφα τοκοφερόλης η ικανότητα σύνδεσης σιδήρου και κυτταροπλασμίνης, ελλατώνεται σημαντικά σε ασθενείς με τη νόσο του Alzheimer, ενώ η συγκέντρωση των λιπιδίων του ορού καθώς και των προϊόντων της υπεροξύδωσης και του νιτρικού οξειδίου αυξάνονται.
Η αναστολή της δράσης της Na+-K+ ATPase πρωτεΐνης μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση του ενδοκυτταρικού ασβεστίου τη μείωση του μαγνησίου, οδηγώντας 1) στην απενεργοποίηση του μηχανισμού μεταφοράς νευροδιαβιβαστών 2) στην νευρολογική εκφύλιση και την απόπτωση 3) στη μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, 4) στην ελαττωματική λειτουργία των σωματίων Golgi και στην δυσλειτουργία επεξεργασίας πρωτεϊνών. Είναι τεκμηριωμένο Hugh Fudenberg 1970-1980 αναφορές στο παρών έγγραφο ότι ο υδράργυρος αποτελεί μια αιτία από τις παραπάνω καταστάσεις της Alzheimer.
Ατμοί υδραργύρου από τα σφραγίσματα των δοντιών των ανθρώπων διαπερνούν την κυτταρική μεμβράνη, ενώνονται με σουλφυδριλικές ομάδες - SH (sulphydryl) ενζύμων (κυστεϊνη δυοξυγενάση CDO, γ-γλουταμίλτρασπεπτιδάση CGC), με αποτέλεσμα την αναστολή της λειτουργίας αυτών, και επιπλέον παράγουν θειικούς μεταβολίτες με μεγάλη τοξικότητα που το σώμα είναι ανίκανο να αποβάλλει.
Ο υδράργυρος έχει αποδειχθεί επίσης ότι προκαλεί κυτταροτοξικότητα και οξειδωτικό stress, αυξάνει την έκκριση βήτα-αμυλοϊδούς και προάγει την ανεπάρκεια ενεργού ψευδαργύρου σε ασθενείς με τη νόσο του Alzheimer's, καθώς επίσης προκαλεί μείωση των επιπέδων λιθίου το οποίο προστατεύει τα εγκεφαλικά κύτταρα ενάντια στην περίσσεια του γλουταμικού οξέος.
Αυτές οι μελέτες εμπλέκουν σαφώς τον υδράργυρο ότι έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει νευροεκφύλιση του κεντρικού νευρικού συστήματος σε επίπεδο που φτάνει τα 20 ppb.
Η υπεροξείδωση λιπιδίων που μπορεί να προκαλέσει ο υδράργυρος, αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα της νευροτοξικότητας ενώ οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα υπεροξείδωσης της γλουταθιόνης και του υπεροξειδίου της δισμουτάσης.

Ψευδάργυρος
Πριν από 20 χρόνια, οι επιστήμονες ανέφεραν την σχέση μεταξύ του αργιλίου και της νόσου του Alzheimer. Τώρα, οι περισσότεροι δεν θεωρούν το αργίλιο ως ένα υπεύθυνο παράγοντα, αλλά πρόσφατες δημοσιεύσεις στο περιοδικό Science δείχνουν ότι ένα άλλο ορυκτό, ο ψευδάργυρος, ίσως να σχετίζεται με την νόσο. Υψηλά επίπεδα ψευδαργύρου στον εγκέφαλο αποτελούν πλέον χαρακτηριστικό της νόσου του Alzheimer.
Επιστήμονες γνώριζαν για πολλά χρόνια ότι μία μη ομαλή πρωτεΐνη που ονομάζεται beta Amyloid συσσωρεύετε στον εγκέφαλο των ανθρώπων που υποφέρουν από την ασθένεια του Alzheimer's. Νωρίτερα οι επιστήμονες νόμιζαν ότι παίρνει χρόνια για να σχηματισθεί η beta amyloid, αλλά ο Dr. Rudolph Tanzi of the Massachusetts General Hospital, σχημάτισε σε δυο λεπτά beta amyloid μετά από την προσθήκη υψηλών δόσεων ψευδαργύρου στον ιστό του εγκεφάλου. Οι ιστοί του εγκεφάλου περιέχουν πολύ λίγη ποσότητα ψευδαργύρου.
Εγκέφαλοι ασθενών με την ασθένεια του Alzheimer's (AD) με πολυάριθμα κοιτάσματα μιας ουσίας που ονομάζετε amyloid, είναι αβέβαιο ακόμη εις το εάν αυτή η ουσία του amyloid είναι η αιτία του θανάτου των εγκεφαλικών κυττάρων και η δυσλειτουργία της άνοιας, είναι τόσο χαρακτηριστική της ασθένειας που οποιαδήποτε ουσία προκαλεί την εναπόθεση στον εγκέφαλο την ασθένεια πρέπει να είναι πολύ κοντά ούτως ώστε να προκαλέσει την δυσλειτουργία.
Η κύρια χημική σύνθεσης της Alzheimer amyloid είναι μια μικρή πρωτεΐνη που ονομάζεται A-beta (Ab), που πρόσφατα περιγράφικε ως μια πολύ δυαλιτή χημική ουσία στα βιολογικά υγρά όπως το πλάσμα και ΕΝΥ. Εμείς έχουμε υιοθετήσει την προϋπόθεση ότι ο παράγοντας που προκαλεί την διαλυτότητα της ουσίας A-beta να είναι αδιάλυτος, μας δίδει λοιπόν σπουδαίες προϋποθέσεις ως προς το πια από τα πολλά συστήματα βρίσκεται πιο κοντά στον δρόμο που προκαλεί την ασθένεια. και προκαλεί την χαώδη κατάσταση του εγκέφαλο με Alzheimer Έχουμε διαπιστώσει ότι ο ψευδάργυρος ενώνεται πολύ έντονα με την A-beta, αλλά υπό την παρουσία υψηλοτέρων επιπέδων ψευδαργύρου που βρίσκονται σε κανονικό ανθρώπινο εγκέφαλο, η A-beta σχηματίζει γρήγορα amyloid.
Μη κανονικά επίπεδα ψευδαργύρου στον εγκέφαλο είναι ένα γνώρισμα χαρακτηριστικό του εγκεφάλου της ασθένειας του Alzheimer ( καθώς επίσης είναι και ένα χαρακτηριστικό του όρου Down syndrome που περιπλέκεται αμετάβλητα με την παθολογία του Alzheimer), είναι πιθανόν ένας ανώμαλος μεταβολισμός του ψευδαργύρου που συγκεντρώνει την A-beta στον αναταραγμένο εγκέφαλο.

Τμήμα έκτακτης ανάγκης
Τοξικότητα μόλυβδου
-Εφαρμογή της θεραπείας χίλησης.
-Η διάγνωση της τοξικότητας μολύβδου μπορεί να είναι δύσκολη.
-Η αναιμία, παρουσία νευρολογικών και γαστρεντερικών δυσλειτουργιών πρέπει να οδηγεί τον ειδικό στην αναζήτηση πιθανής τοξικότητας από μόλυβδο.
-Πιθανώς η τοξικότητα του μολύβδου στα παιδιά παρουσιάζει εγκεφαλοπάθεια.

Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην τοξικότητα του μολύβδου.
Τα κοιλιακά συμπτώματα επιλύονται συνήθως μετά από την έναρξη της θεραπείας χήλισης αλλά μπορούν να εμείνουν περισσότερο από 15 εβδομάδες.

Τοξικότητα υδραργύρου
Οι περιπλοκές της τοξικότητας υδραργύρου είναι δοσοεξαρτώμενες και μορφοεξαρτώμενες..
Τα νευρολογικά ελλείμματα είναι κοινά σε οργανική τοξικότητα υδραργύρου.
Απολύμανση με τον ενεργοποιημένο ξυλάνθρακα. Η απολύμανση πρέπει να παρακρατήσει εάν είναι ανόργανη ένωσης. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ανώτερη ενδοσκόπηση είναι υποδειγμένη για να απαριθμήσει την έκταση και να καθοδηγήσει την επόμενη θεραπεία.
Διάρροια ελέγχου. Διαχειριστείτε τη θεραπεία χίλησης.
Ποσότητα υδραργύρου που οδηγεί στην τοξικότητα: Ο μέσος όρος ποικίλει από την τοποθεσία και τη δίαιτα. Μπορεί να υπολογίζεται από 10 mcg έως περισσότερο από 500 mcg., και εξαρτάται κυρίως από την περιβαλλοντική μόλυνση. Βιομηχανικές πόλεις και αγροτικές περιοχές που βρίσκονται μεγάλες ποσότητες υδραργύρου έχουν την υψηλότερη μόλυνση. Ο μέσος όρος εισδοχής ημερησίως του υδραργύρου είναι πιθανόν 30 mcg έως 50 mcg.
Τα επίπεδα υδραργύρου στο αίμα θα πρέπει να είναι χαμηλότερα από .02 ppm, ενώ τα επίπεδα αυτού στα μαλλιά μπορεί να είναι υψηλότερα, της τάξης των 3-5 ppm. Περισσότερο από 5 ppm προκαλεί ανησυχία. Εάν ξεπερνά αυτά τα επίπεδα θα πρέπει να βρεθούν οι πηγές που αυξάνουν την ποσότητα του μετάλλου στον χώρο της εργασίας και να απομακρυνθούν.
Πρώτες βοήθειες για την τοξικότητα: Το γάλα ελλατώνει τις οξείες μορφές του υδραργύρου, προλαμβάνοντας οξεία ερεθίσματα στο γαστροεντερικό ιστό, όπως ο εμετός και οι αιμορραγίες.
Η πενικιλλαμίνη (Penicillamine) μπορεί να απορροφήσει τον υδράργυρο από την κυκλοφορία.. Η Διμερκαπρόλη (Dimercaprol (BAL) -όπως και το EDTA-, χρησιμοποιείται ως αντίδοτο.
Συμβουλές: Όπως με οποιαδήποτε παρόμοια κατάσταση από σκόπιμη κατάποση ή υπερβολική δόση, ο ασθενής παρευρίσκεται και παρακολουθείται από μία ελεγχόμενη μονάδα, από έναν ιατρό Τοξικολόγο και ένα Ψυχίατρο.
Συμβουλέψου ένα γαστρεντερολόγο την πιθανότητα παρουσίας διαβρωτικών ουσιών που επηρεάζουν το GI.
Ελάτε σε επαφή με ένα επικυρωμένο κέντρο ελέγχου δηλητηριάσεων ή έναν ιατρό τοξικολόγο.
Συμβουλευθείτε έναν γαστρεντερολόγο για την δυνατότητα διαβρωτικών αποτελεσμάτων.

Τοξικότητα αρσενικού
Οι επιπλοκές της δηλητηρίασης από το αρσενικό είναι κατά ένα μεγάλο μέρος νευρολογικές.
Η δριμύτητα των αρχικών συμπτωμάτων εμφανίζεται να συσχετίζεται με τη δριμύτητα των επιπλοκών.
Παρουσιάζει αρρυθμίες και υπόταση (σημαντικές απώλειες υγρών εμφανίζονται γενικά και απαιτούν ενυδάτωση). Γαστρικό πλύσιμο.
Εφαρμόστε την άρδευση εντέρου εάν τα ακτινογραφικά στοιχεία της τοξικότητας αρσενικού είναι παρόντα.
Η θεραπεία χίλησης με bal, DMSA, ή την δ-πενικιλλαμίνη είναι η πιο κατάλληλη έναντι της τοξικότητας του αρσενικού. Η αφαίρεση του στοιχείου και οι επιθετικές γαστρικές ενισχύσεις απολύμανσης στη μείωση της τρέχουσας απορρόφησης του αρσενικού. Η αιμοδιάλυση μπορεί να είναι ευεργετική.

Χίληση
Διαλύματα χορηγούμενα ενδοφλεβίως βοηθούν στην απομάκρυνση των τοξίνων βαριών μετάλλων. Το EDTA και το DMSA αποτελούν δύο από αυτά. Τέτοιου είδους θεραπείες έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές, αλλά και επιβλαβείς σε αρκετούς ασθενείς.
Σήμερα η εναλλακτική θεραπεία Χήλισης έχει αναπτυχθεί αρκετά, θεωρείται ασφαλέστερη από την παραδοσιακή ενδοφλέβια θεραπεία, βασίζεται σε τροφικές ουσίες που βοηθούν στην αποβολή των βαρέων μετάλλων από τον οργανισμό και στηρίζουν την υγεία του σώματος.

Η χίληση μπορεί να ολοκληρωθεί με τις θρεπτικές ουσίες, που προστατεύουν τον οργανισμό από τα βαριά μέταλλα.
-Το μαγνήσιο προστατεύει τον οργανισμό από το αλουμίνιο.
-Αμινοξέα, ασβέστιο, ιώδιο, βιταμίνη C ψευδάργυρος προστατεύουν τον οργανισμό από το αρσενικό.
-Αμινοξέα ασβέστιο βιταμίνη C ψευδάργυρος προστατεύουν τον οργανισμό από το κάδμιο.
-Τα αμινοξέα, το ασβέστιο, ο σίδηρος, η βιταμίνη C, η βιταμίνη Ε, και ο ψευδάργυρος προστατεύουν από το μόλυβδο.
-Τα αμινοξέα, το σελήνιο και η βιταμίνη C προστατεύουν από τον υδράργυρο.
-Βιταμίνη C, μολυβδαίνιο και θειούχα περιέχονται κυστεϊνη και ταυρίνη αμινοξέα, χαλκός.
-Είναι ενδεδειγμένο να ληφθεί υπόψη η επιλογή συμπληρωμάτων αφότου ολοκληρωθεί η IV χίληση, ή η επιλογή ενός προγράμματος συντήρησης αφότου φθάσει ο οργανισμός στα επιθυμητά επίπεδα.

Για την IV χίληση συστήνεται.
Φυσιολογική εξασθένιση εγκέφαλου και κεντρικού νευρικού συστήματος. Δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες που συνδέονται με τις διάφορες τοξίνες βαριών μετάλλων.

1.Νευροϊνιδιακά τολύπια Aluminum
2.Οπισθοβολβική νευρίτιδα- νευροπάθεια Aluminum, Arsenic, Thallium
3.Εγκεφαλοπάθεια Aluminum, Arsenic, Lead, Thallium
4.Αλλαγές στην ταχύτητα μετάδοσης Lead
5.Μεταβολές στον νωτιαίο μυελό Thallium
6.Συγκέντρωση στο Κ.Ν.Σ. Aluminum, Mercury Abnormal EEGs Arsenic, Lead
7.Διαταραχές του Α.Ν.Σ. Copper, Lead, Mercury, Thallium
8.Περιφερική νευροπάθεια Arsenic, Mercury
9.Διαταραχές αισθητικότητας, παραισθησίες Arsenic, Mercury, Thallium.

Συμπέρασμα
Αρχίζει να γίνεται κατανοητή η απειλή στην υγεία από τις τοξίνες βαριών μετάλλων. Εντούτοις η τοξικότητα βαριών μετάλλων είναι ένας όρος που συχνά παραβλέπεται στην παραδοσιακή ιατρική διάγνωση. Ενώ είναι σπάνιο για ένα άτομο να οδηγηθεί σε μια νόσο καθαρά από πρόκληση τοξινών βαρειών μετάλλων εντούτοις είναι λογικό να συναχθεί το συμπέρασμα ότι αυτές οι τοξίνες ασκούν μια δραματική επίδραση στην υγεία ενός ατόμου και συμβάλλουν στην πρόοδο πολλών διαφορετικών νοσηρών καταστάσεων.
Έχουμε δει πόσο ακριβώς 5 βαριά μέταλλα και οι αντίστοιχες ενώσεις τους μπορούν να έχουν επιπτώσεις στην υγεία ενός ατόμου.
Η τοξικότητα βαριών μετάλλων είναι συχνά το αποτέλεσμα της μακροπρόθεσμης έκθεσης χαμηλών επιπέδων στους ρύπους της ατμόσφαιρας. Η έκθεση στα τοξικά μέταλλα συνδέεται με πολλές χρόνιες παθήσεις. Αποτελέσματα προσφάτων ερευνών έδειξαν ότι χαμηλά επίπεδα αργιλίου και αρσενικού καδμίου υδραργύρου μόλυβδου μπορούν να προκαλέσουν μια ευρεία ποικιλία προβλημάτων υγείας.
Εάν δεν ανιχνευτούν αυτοί οι παράγοντες, μπορούν να προκαλέσουν ανυπολόγιστο πόνο και διαταραχή της υγείας.

Πηγή:Τοξικά βαρέα μέταλλα και η ειδική επίδρασή τους στα διάφορα είδη της άνοιας
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Ε.Α. Α' Νευρολογική Κλινική ΑΧΕΠΑ, Α.Π.Θ
http://www.encephalos.gr/full/45-3-03g.htm

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

γνωρίζοντας τα εσω-παρασιτα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας πάνω από 4.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι είναι μολυσμένοι με παρασιτικές ασθένειες.

Στην Ευρώπη, πιο συγκεκριμένα, είναι μολυσμένος ο ένας στους 3 ανθρώπους. Συνολικά, πάνω απ' το μισό του πληθυσμού του πλανήτη έχει μολυνθεί με παράσιτα. Κάθε χρόνο οι μολυσματικές και παρασιτικές ασθένειες αφαιρούν 15 – 16 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.

Στη Ρωσία, αυτοί που έχουν παράσιτα είναι 10 φορές περισσότεροι απ' αυτούς που έχουν οξείς εντερικές μολύνσεις. Ο αριθμός τους συγκρίνεται μόνο με αυτούς που είναι άρρωστοι με γρίππη.

Κάθε χρόνο εμφανίζονται 2 εκατομμύρια άρρωστοι, ωστόσο αν λάβουμε διάφορους διορθωτικούς συντελεστές, ο αριθμός τους ενδέχεται να είναι τουλάχιστον 22,1 εκατομμύρια (Σέργκιγεβ Β. Π. , 1991).

Σύμφωνα δε με ανεπίσημα στοιχεία, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Ανεπίσημες εκτιμήσεις που έχουν γίνει τόσο στις ΗΠΑ (Ρος Άντερσον) όσο και στη Ρωσία (Ν. Κραβτσένκο) λένε πως το 95 – 99% του πληθυσμού του πλανήτη έχει παράσιτα αλλά δεν το γνωρίζει.


Είδη παρασίτων:

1. Πρωτόζωα – αμοιβάδες, λάμβλιες, ταξοπλάσματα, κρυπτοσπορίδια καθώς και plasmodium malariae, τρυπανόσωμα.

2. Ελμίνθες – στρογγυλοί σκώληκες (νηματώδεις) και επίπεδοι σκώληκες που χωρίζονται στους κεστοειδείς και στους τρηματώδεις.|

3. Στρογγυλοί σκώληκες – ασκαρίδες, whipworms, νηματοσκώληκες, αγκυλόστομους, τριχίνες κλπ.\

4. Ταινοειδείς σκώληκες

5. Flukes.


Στα έντερα, στα διάφορα όργανα και στους ιστούς του σώματος, παντού τα πρωτόζωα και οι ελμίνθες έχουν πρώτα αυτοί πρόσβαση στις θρεπτικές ουσίες, στις βιταμίνες και στα συμπληρώματα που παίρνουμε για να δυναμώσουμε την υγεία μας.

Δε φτάνει που ο οργανισμός μας τρέφεται μόνο με τ' απομεινάρια της τροφής που αφήνουν τα παράσιτα, τα περιττώματά τους είναι και τοξικά. Κλέβοντάς του την τροφή και δηλητηριάζοντάς τον, περιμένουν τη στιγμή που ο οργανισμός θα γίνει πιο αδύνατος για να πέσουν πάνω του και να σπάσουν τελείως την άμυνά του.

Ο διγενής τρηματώδης Opisthorchis επιδρά τοξικά και δημιουργεί προβλήματα στο νευρικό σύστημα του "οικοδεσπότη" του. Διαταράσσει επίσης τη λειτουργία των οργάνων που σχετίζονται με την πέψη, καθώς προκαλεί στένωση των αγωγών στη χοληδόχο κύστη και στο πάγκρεας εμποδίζοντας έτσι τη ροή της χολής. Στο συκώτι μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα λόγω δημιουργίας κυστών.



Τροποι μολυνσης με παρασιτα.


Οι ελμίνθες και τεράστιος αριθμός από αμοιβάδες (που δημιουργούν βλέννα) είναι πολύ πιο διαδεδομένες ανάμεσα στους ανθρώπους απ' ό,τι ισχυρίζεται η επίσημη ιατρική.

Υψηλή συγκέντρωση παρασίτων έχουμε στα χοιρινά προϊόντα του εμπορίου (μπέηκον, λουκάνικα, σαλάμια κλπ).

Ο πιο γρήγορος τρόπος να εισχωρήσουν οι προνύμφες των παρασίτων στον οργανισμό μας είναι μέσω μολυσμένων τροφών: ανεπαρκώς πλυμένων φρούτων και λαχανικών, αιμα-ανεπαρκώς ψημένων και βρασμένων κρέατος, ψαριών, αβγών καθώς και χαβιαριού. Παράσιτα έχει επίσης το στάσιμο νερό στις διάφορες λίμνες.

Ένας άλλος τρόπος να κολλήσουμε παράσιτα είναι μέσω των κατοικίδιών μας. Τα περισσότερα ζώα έχουν μέσα τους μια σειρά από παράσιτα και τ' αυγά τους συχνά καταλήγουν στο περιβάλλον μέσω των περιττωμάτων του ζώου. Απ' τα περιττώματα μεταφέρονται στο τρίχωμα του ζώου, και ο άνθρωπος μπορεί να μολυνθεί μ' αυτά όταν χαιδεύει το κατοικίδιό του, ή ακόμα και μέσω του αέρα. Αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για τα μικρά παιδιά, τα οποία αγαπάνε τα ζωάκια τους, καθώς και για τις εγγύους και τους αρρώστους, το ανοσοποιητικό σύστημα των οποίων είναι ήδη αδύνατο.

Τέλος, το δέρμα, η άμυνα του οποίου έχει γίνει πιο αδύνατη απ' τα διάφορα χημικά συστατικά των κρεμών και των σαμπουάν, δεν είναι σε θέση να σταματήσει τα βακτηρίδια.



Ο τρόπος να αποφύγουμε να μολυνθούμε μ' αυτά είναι ένας για όλα τα εντερικά παράσιτα - να παίρνουμε προφυλάξεις.

1. Πλένουμε τα χέρια μας πριν το φαγητό.
2. Φροντίστε να πλένετε με βραστό νερό τα λαχανικά που τρώτε ωμά.
3. Μην πίνετε νερό που δεν έχετε βράσει, ειδικά από λίμνες, πηγάδια και άλλα ανοιχτά μέρη.
5. Μην τρώτε κρέας που δεν έχει ψηθεί καλά (όπως το σουβλάκι και το σπιτικό λαρδί με φλέβες κρέατος), καθώς είναι υπεύθυνο για το 95% των μολύνσεων με τριχίνες.
6. Άμα κάνετε μπάνιο σε άγνωστα νερά, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα μολυθείτε με κάποιο παράσιτο.
7. Χρησιμοποιείτε απωθητικά για τα κουνούπια και τις μύγες. Τα έντομα που ρουφάνε το αίμα μεταφέρουν μια σειρά από ελμίνθες.
8. Να θυμάστε, επίσης, ότι πρέπει πάντα να σκέφτεστε τους άλλους. Κάντε απελμίνθωση του σκύλου σας. Ακόμα και αν δεν έχετε μικρά παιδιά, που παίζουν στο σκάμμα, μην χρησιμοποιείται σαν λίπασμα για τα λουλούδια σας περιττώματα σκύλων και γατιών και μην τους επιτρέπετε να κάνουν την ανάγκη τους σε δημόσιες λίμνες, ρυάκια κλπ.
9. Κανετε τακτικα απελμινθωση στον εαυτο σας για να μην χειροτερέψει η κατάσταση.


Όταν βλέπει κανεις τις εικόνες διαφόρων, συχνά απίθανα μεγάλων, παρασίτων, αναρωτιέτε «πώς μπορεί ένα τέτοιο τέρας να ζει μέσα μας κι εμείς ούτε καν να το υποψιαζόμαστε»;

Σχετικά μ' αυτό γράφει ο Δόκτωρ Άντερσον:

"Η απάντηση είναι πολύ απλή. Ο σκοπός ενός παράσιτου είναι να κρύψει την ύπαρξή του. Ζει αθέατο, γιατί αν το ανακαλύψουν θα ληφθούν μέτρα για την εξουδετέρωσή του.

Αν νομίζετε πως τα παράσιτα είναι χαζά, κάνετε λάθος. Είναι πολύ έξυπνα πλάσματα. Είναι έξυπνα στην ικανότητά τους να επιβιώνουν και να αναπαράγονται στη διάρκεια δισεκατομμυρίων χρόνων, κάτι που είναι, βέβαια, ο βασικός σκοπός οποιουδήποτε οργανισμού".

Κατά τη διείσδυση και τη μακρόχρονη παραμονή τους στο σώμα του ανθρώπου δημιουργείται πρόβλημα όχι μόνο στα διάφορα όργανα αλλά και στο ανοσοποιητικό σύστημα. Η διαδικασία του συνεχούς αγώνα με τα ξένα παθογόνα σώματα οδηγεί όχι μόνο στην εξάντληση αλλά και στην ανάπτυξη δευτερεύουσας ανοσοποιητικής ανεπάρκειας. Στις περιπτώσεις αυτές προκαλούνται οι βαριές χρόνιες ασθένειες, που δε θεραπεύονται με τις συνηθισμένες μεθόδους.

Τα συνηθισμένα χημικά φάρμακα κατά των παρασίτων όταν λαμβάνονται για μικρό χρονικό διάστημα δρουν μόνο κατά των παρασίτων που βρίσκονται στο πεπτικό σύστημα. Στα άλλα όργανα οι ελμίνθες και οι προνύμφες τους συνεχίζουν την παρασιτική τους δράση.

Τα παράσιτα λαμβάνουν την καλύτερη διατροφή. Παίρνουν το πιο θρεπτικό κομμάτι απ' το μενού του "οικοδεσπότη" τους, αφήνοντάς του μόνο ψίχουλα. Σε πολλούς ανθρώπους που ζουν υγιεινά και τρέφονται σωστά δεν παρατηρείται βελτίωση της υγείας μόνο λόγω της ύπαρξης παρασίτων. Η εξυγίανση του οργανισμού με τη βοήθεια της διατροφής, των ασκήσεων και άλλω μεθόδων χωρίς προηγουμένως να έχουμε απαλλαχθεί απ' τα παράσιτα δίνει πολύ μικρότερο αποτέλεσμα.

Κάποιοι ειδικοί ισχυρίζονται ότι τα παράσιτα είναι η κύρια αιτία της παχυσαρκίας, καθώς στερούν απ' τον οργανισμό τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά αφήνοντάς του μόνο κενές θερμίδες. Ο οργανισμός αρχίζει ν' απαιτεί όλο και περισσότερη τροφή, καθώς δεν έχει αρκετές βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.



Οι συνθήκες που βοηθούν στην ανάπτυξη των παρασίτων.


Τα παράσιτα εισβάλλουν στον οργανισμό όπως και οι ιοί, μέσω του δέρματος και των βλεννογόνων υμένων, και αρχίζουν να αναπτύσσονται εκεί όπου υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες.

Τα χλαμύδια μπορούν να εισχωρούν στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και να προκαλούν την καταστροφή των αγγείων, έμφραγμα του μυοκαρδίου, φλεγμονές των γεννητικών οργάνων, στείρωση, φλεγμονές στο πάγκρεας, στο συκώτι και μια σειρά από άλλες σοβαρές ασθένειες.

Κοιτάξτε τη γλώσσα σας, και θα δείτε ένα λεπτό λευκό στρώμα πάνω της. Είναι αυγά του μύκητα candida. Και αν υπάρχουν πάνω στη γλώσσα, θα βρίσκονται και πιο κάτω στα τοιχώματα του οισοφάγου, των εντέρων και στις βλεννογόνες μεμβράνες άλλων κοιλοτήτων. Όταν καθαρίζετε τα δόντια σας, μην προσπαθείτε να αφαιρέσετε το επίχρισμα, δεν έχει νόημα.

Και να ξέρετε πως κάθε φορά που παίρνετε κάποια αντιβίωση, βοηθάτε στην εξάπλωση της μόλυνσης αυτής. Οι τοξίνες των μυκήτων δηλητηριάζουν το συκώτι.

Η εμπειρία των ανά τον κόσμο παρασιτολόγων δείχνει πως η θεραπεία κάθε ασθένειας πρέπει ν' αρχίζει απ' την απαλλαγή απ' τα παράσιτα (μόνο που πολύ λίγοι το ξέρουν αυτό).

Τα σκουλήκια-παράσιτα μπορούν να ζουν σε οποιοδήποτε μέρος του ανθρώπινου οργανισμού: στα διάφορα όργανα (όπως ο εχινόκοκκος που ζει στο συκώτι), κάτω απ' το δέρμα (demodex), στο πεπτικό σύστημα (ασκαρίδες, ταινίες κλπ).



Συμπτώματα ύπαρξης παρασίτων στον οργανισμό.

Μπορούμε να διαπιστώσουμε αν ένας άνθρωπος έχει μολυνθεί παρατηρώντας την εξωτερική του όψη, κάποιες δυσλειτουργίες στον οργανισμό του: σπυριά, σμηγματόρροια, φακίδες, πρόωρες ρυτίδες στο πρόσωπο, πρόωρη φαλάκρα, papilloma, σκασίματα στις φτέρνες, ξεφλούδισμα και σπάσιμο των νυχιών, χρόνιες αμυγδαλίτιδες, πολύποδες, ροχαλητό.

Ο αριθμός των δυνατών συμπτωμάτων είναι πολύ μεγάλος. Τα παράσιτα είναι τόσο πονηρά που μπορούν να κρύψουν την ύπαρξή τους μιμούμενα συμπτώματα ευρέως διαδεδομένων ασθενειών. Γι' αυτό και οι ειδικοί συνιστούν σε όσους έχουν "δημοφιλείς" ασθένειες και τα παραδοσιακά φάρμακα δεν τους βοηθούν, να κάνουν καθαρισμό απ' τα παράσιτα.


Συμπτώματα ύπαρξης παρασίτων στις γυναίκες:

πόνοι, φλεγμονή στις ωοθήκες, επώδυνες έμμηνες ρύσεις (με αίμα), κούραση, διαταραχή του έμμηνου κύκλου. Στη συνέχεια σταδιακά αναπτυσσόμενο ίνωμα, μύωμα, ινοκυστική μαστοπάθεια, φλεγμονή των επινεφριδίων, της ουροδόχου κύστης και των νεφρών.

Συμπτώματα ύπαρξης παρασίτων στους άντρες:

προστατίτιδα, σεξουαλική ανικανότητα και στη συνέχεια αδένωμα, κυστίτιδα, άμμος και πέτρες στα νεφρά, στην ουροδόχο κύστη. Λόγω της μόλυνσης είναι δυνατόν να δημιουργηθούν ψυχολογικά προβλήματα.



Δυσκοιλιότητα.

Οι ελμίνθες, λογω του σχήματος και των διαστασεών τους μπορούν να φράξουν τα έντερα.

Ευκοιλιότητα.

Μια σειρά από παράσιτα, ειδικά τα πρωτόζωα, εκκρίνουν ορμονοειδείς ουσίες που προκαλούν την απώλεια του νατρίου και των χλωριδίων. Αυτό, με τη σειρά του, προκαλεί ευκοιλιότητα. Οπότε η ευκοιλιότητα, σε περίπτωση μόλυνσης με παράσιτα, είναι αποτέλεσμα της δράσης των παρασίτων και όχι της προσπάθειας του οργανισμού ν' απαλλαγεί απ' τη μόλυνση ή της κακής διατροφής.

Αέρια και φούσκωμα.

Μια σειρά από παράσιτα ζει στο πάνω λεπτό έντερο, όπου η φλεγμονή που προκαλούν οδηγεί σε φούσκωμα και δημιουργία αερίων. Το πρόβλημα μπορεί να επιδεινώνεται κατά την κατανάλωση δύσπεπτων τροφών. Το συνεχές φούσκωμα των οργάνων που βρίσκονται στην κοιλιακή χώρα είναι συχνά ένδειξη της ύπαρξης παρασίτων. Τα διάφορα αυτά γαστρεντερικά συμπτώματα μπορούν να εκδηλώνονται για πολλούς μήνες ή ακόμα και χρόνια, αν δε διώξουμε τα παράσιτα απ' τον οργανισμό.

Γαστρεντερικά συμπτώματα.

Τα παράσιτα μπορούν να ερεθίζουν και να προκαλούν φλεγμονή στα τοιχώματα των εντέρων, κάτι που οδηγεί σε μια σειρά από γαστρεντερικά συμπτώματα και την ανεπαρκή απορρόφηση των απαραίτητων θρεπτικών συστατικών, ειδικά των λιπών.

Πόνοι στις κλειδώσεις και στους μυς.

Είναι γνωστό πως τα παράσιτα μπορούν να μετακινούνται μέσα στον οργανισμό με σκοπό να βρουν καλύτερα μέρη για τη διαβίωσή τους, όπως για παράδειγμα το υγρό των κλειδώσεων και οι μύες. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ο άνθρωπος νιώθει πόνους οι οποίοι συχνά θεωρούνται πως έχουν σαν αιτία αρθρίτιδα. Οι πόνοι και οι φλεγμονές των κλειδώσεων και των μυών είναι επίσης αποτέλεσμα του τραυματισμού των ιστών που προκαλούν ορισμένα παράσιτα, είτε της αντίδρασης του οργανισμού στην παρουσία τους.

Εωζινοφιλία.

Η ύπαρξη παρασίτων ενεργοποιεί τις ανοσοποιητικές και αμυντικές αντιδράσεις του οργανισμού. Ένδειξη ενεργοποίησης του κυτταρικού ανοσοποιητικού συστήματος είναι η αύξηση του αριθμού των εωζινόφιλων (σίγουρη ένδειξη ύπαρξης ελμινθών) και η αύξηση της ποσότητας της immunoglobulin E.

Προβληματικό δέρμα.

Τα εντερικά παράσιτα μπορούν να προκαλέσουν κνίδωση, έκζεμα και άλλες δερματοπάθειες αλλεργικού χαρακτήρα.

Πληγιάσματα του δέρματος, όγκοι, πρηξίματα μπορούν μπορούν να οφείλονται σε παρουσία πρωτόζωων.

Αναιμία.

Μερικά είδη εντερικών παρασίτων προσκολλώνται στη βλεννογόνο μεμβράνη του εντέρου και απορροφούν τα θρεπτικά συστατικά απ' τον "οικοδεσπότη" τους. Αν είναι πολλά, μπορούν να προκαλέσουν αρκετή απώλεια αίματος, κάτι που με τη σειρά του προκαλεί αναιμία. Αναιμία προκαλεί η τριχομονάδα και άλλα μικροπαράσιτα, που τρέφονται με κύτταρα του αίματος.

Κοκκιώματα.

Τα κοκκιώματα είναι ογκοειδείς μάζες που περιβάλλουν τα κατεστραμμένα αυγά των παρασίτων. Συνήθως αναπτύσσονται πάνω στα τοιχώματα του λεπτού και του παχέως εντέρου, αλλά μπορεί να δημιουργηθούν και στους πνεύμονες, το συκώτι, τη μήτρα.

Νευρώσεις.
Τα προϊόντα του μεταβολισμού και οι τοξικές ουσίες των παρασίτων μπορούν να ερεθίσουν το κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η ανησυχία και οι νευρικότητα συχνά είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης με παράσιτα. Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται πως μετά το τέλος των προγραμμάτων καθαρισμού έγιναν πολύ πιο ισορροπημένοι και ανεκτικοί.

Διαταραχές του ύπνου.

Το συχνό ξύπνημα στη μέση της νύχτας, ειδικά μεταξύ 1 και 5 το πρωί, μπορεί να είναι αποτέλεσμα των προσπαθειών του οργανισμού ν' απαλλαγεί απ' τις τοξικές ουσίες που αποβάλλουν τα παράσιτα μέσω του συκωτιού. Βιορυθμικά, οι ώρες αυτές της νύχτες κυβερνώνται απ’ το συκώτι. Οι διαταραχές του ύπνου μπορούν επίσης να προκληθούν απ' τη νυχτερινή έξοδο μερικών παρασίτων απ' το πίσω άνοιγμα, κάτι που προκαλεί δυσάρεστη αίσθηση και φαγούρα. Μία απ' τις βασικές αιτίες των αιμοροίδων είναι η ανάπτυξη παρασίτων (νηματοσκωλήκων) κάτω απ' τη βλεννογόνο μεμβράνη του ορθίου τμήματος του παχέος εντέρου.

Τρίξιμο δοντιών.

To τρίξιμο των δοντιών, το σφίξιμό και η τριβή τους συνοδεύουν συχνά τη μόλυνση με παράσιτα. Τα συμπτώματα αυτά είναι ιδιαίτερα έντονα σε παιδιά που κοιμούνται. Μπορεί να είναι η αντίδραση του νευρικού σύστηματος στο εξωτερικό ερέθισμα.

Χρόνια κούραση.

Τα συμπτώματα της χρόνιας κούρασης περιλαμβάνουν αδυναμία και παράπονα για γριπποειδείς καταστάσεις. Μπορεί να προκληθούν από παράσιτα, τα οποία προκαλούν αναιμία, δηλητηρίαση, ανεπάρκεια θρεπτικών συστατικών στον οργανισμό (πρωτεϊνών, υδατανθράκων, λιπών και ειδικά των βιταμινών Α και Β12).

Ισχυρές ενδείξεις της παρουσίας παρασίτων στον οργανισμό μπορούν να είναι και οι εξής: αύξηση του σωματικού βάρους, υπερβολική πείνα, απώλεια βάρους, άσχημη γεύση στο στόμα και άσχημη αναπνοή, σπυριά, ημικρανίες.

Zapper ο εξολοθρευτής των παρασίτων.

Το Zapper είναι μία απλή αλλά πολύ αποτελεσματική εναλλακτική θεραπευτική συσκευή που δρα μέσω του ηλεκτρισμού. Η κατασκευή του βασίζεται στη μακροχρόνια έρευνα της μοριακής βιολόγου δρ. Hulda R. Clark η οποία έχει δημοσιεύσει τα ευρήματα της στο βιβλίο “The Cure of all Diseases” αλλά και σε άλλα βιβλία που ακολούθησαν.

Η δρ. Clark, όπως και πολλοί άλλοι ερευνητές, ανακάλυψε ότι ο παλμός του συνεχούς ηλεκτρικού ρεύματος σκοτώνει τα παράσιτα που βρίσκονται μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Αυτά περιλαμβάνουν όλους τους τύπους σκουληκιών, βακτηριδίων, ιών και μυκήτων καθώς και άλλους παθογόνους ιστούς.

Εν συντομία το ζάπερ είναι μια κατασκευή η οποία συνδιάζει οργονίτη , πηνίο , κρυστάλλους και ένα κύκλωμα το οποίο εκπέμπει μια συχνότητα 15Hz η οποία φαίνεται να καθαρίζει το σώμα από τα παράσιτα και να ενισχύει τη γενικότερη υγεία . Έχουν αναφερθεί μέχρι και ιάσεις σε ανίατες ασθένειες με τη χρήση του ζάπερ .
Τα παράσιτα είναι θετικα φορτισμενα. Ο άρρωστος ιστός είναι επίσης θετικά φορτισμένος. Η εισαγωγή του ασθενικού ρεύματος (παλμικού με συχνότητα 15 κύκλων) μέσω του Zapper καταστρέφει τα παράσιτα αντιστρέφοντας την πολικότητα τους. Προστίθενται αρνητικά ιόντα από τον ενσωματωμένο οργονίτη (στα zapper τύπου D.Croft) ώστε να βοηθήσει τον ιστό να θεραπευθεί. Θυμηθείτε ότι ο υγιής ιστός είναι αρνητικα φορτισμενος.

Το Zapper μπορεί να χρησιμοποιηθεί παράλληλα με τη θεραπεία που σας έχει δώσει ο γιατρός σας ή προληπτικά, σε περιπτώσεις που νιώθετε ότι ο οργανισμός σας χρειάζεται έξτρα βοήθεια για να αποκρούσει μια επερχόμενη ασθένεια ή απλά για να τον βοηθήσετε να αποτοξινωθεί. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα πρέπει να αντικαταστήσει την ιατρική γνωμάτευση ή/και θεραπεία.

Η λειτουργία του είναι πολύ απλή: ακουμπάτε το Zapper (από την πλευρά που βρίσκονται οι δύο χάλκινες εξοχές) πάνω στο δέρμα σας, έτσι ώστε να εφάπτεται καλά, και ανοίγετε τον διακόπτη. Τοποθετείτε το zapper σε όποιο σημείο του σώματος θέλετε και για όση ώρα νιώθετε ότι το χρειάζεστε.





Προφυλάξεις

- Αν φοράτε βηματοδότη ή είστε έγκυος, αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε το Zapper καθώς η λειτουργία του βασίζεται στην εκπομπή ηλεκτρικού ρεύματος των 15 Hz.

- Ειδικά κατά τις πρώτες χρήσεις, συνιστάται να μην χρησιμοποιείτε το Zapper για πάνω από 20-30 λεπτά τη φορά. Αυτό επειδή αρχικά το σώμα σας θα έχει πολύ περισσότερες τοξίνες και ενδέχεται να νιώσετε ένα «κάψιμο» ή «φαγούρα» στο σημείο επαφής με τη συσκευή. Αυτή είναι μία συνηθισμένη αντίδραση του οργανισμού καθώς καθαρίζει. Αργότερα μπορείτε να το χρησιμοποιείτε κατά βούληση όσο συχνά θέλετε.

- Επίσης, ενδέχεται να μείνουν στο δέρμα κάποια σημάδια από τα χάλκινα σημεία επαφής του Zapper. Δεν πρόκειται για κάτι ανησυχητικό αλλά για μία ένδειξη αποτοξίνωσης του οργανισμού. Τα σημάδια εξαφανίζονται ύστερα από λίγο και το δέρμα καθαρίζει τελείως με λίγο σαπούνι και νερό.

- Μετά από κάποιες μέρες χρήσης του Zapper οι προαναφερθείσες ενοχλήσεις από την επαφή με τη συσκευή θα εκλείψουν εντελώς και θα τις έχετε μόνο όταν ο οργανισμός θα γεμίζει ξανά με τοξίνες και παράσιτα. Σε κάθε περίπτωση η διατροφή αλλά και άλλοι περιβαλλοντικοί παράγοντες είναι τα σημεία που θα πρέπει να προσέχουμε για να έχουμε καλή υγεία.


Τα zappers τα ξεκίνησε η γιατρος Dr Hulda Regehr Clark, μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στο χώρο της εναλλακτικής ιατρικής.

Τα βιβλία της και οι θεωρίες της σχετικά με τα αίτια των ασθενειων έχουν προκαλέσει έντονες εντυπώσεις τόσο θετικές όσο και αρνητικές . Η Hulda Regehr Clark ξεκίνησε τις σπουδές της στη βιολογία στο πανεπιστήμιο Saskatchewan του Καναδά από όπου και απέκτησε διάφορους τιμητικούς τίτλους .Μετά από 2 χρόνια μελέτης στο πανεπιστήμιο McGill , φοίτησε στο πανεμιστήμιο της Minesotta από όπου και απέκτησε το διδακτορικό της στην κυταρρική φυσιολογία . Από το 1979 εργάστηκε σαν ανεξάρτητη ερευνήτρια και έχει γράψει 6 βιβλια . Ένα βιβλίο γενικά για τις ασθένειες ( The cure of αll diseases ) , ένα βιβλίο σχετικά με το HIV/AIDS ( The cure of HIV/AIDS ) και τέσσερα βιβλία για το καρκίνο ( The cure of all cancers , The cure of all advnanced cancers , The prevention of all cancers , The cure and the prevention of all cancers )

Οι θεωρίες και πρακτικές της dr Clark θεωρούνται από πολλούς αρκετά περίεργες και τα πρωτοκολλα της υπερβολικα και δύσκολα στην εφαρμογή τους . Παρόλα αυτά οι θεραπείες που προτείνει έχουν βοηθήσει αρκετούς ανθρώπους να ξεπεράσουν σοβαρές ασθένειες .

Οι ανακαλύψεις της Dr.Clark βασίζονται σε μια συσκευή που η ίδια κατασκεύασε και ονόμασε συνχρόμετρο ( Syncrometer TM ) . Σύμφωνα με την Clark το συνχρόμετρο μπορεί να εντοπίσει με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια σε σχέση με τις συνηθισμένες μεθόδους αν μια ουσία περιέχεται μέσα σε μια άλλη ή αν καποιος μικροοργανισμός βρίσκεται μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα . Η λειτουργία του συνχρόμετρου βασίζεται στον ενεργειακό συντονισμό δύο ουσιων .

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την χρήση και τη κατασκευή του συνχρόμετρου μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο της Clark "Syncrometer Science Laboratory Manual" ή αν επισκεφτείτε την ιστοσελίδα :
http://www.energetic-medicine.net/Syncrometer.html.
(Η χρήση του συνχρόμετρου δεν έχει ακόμα εγκριθεί από την επίσημη ιατρικη σαν ένα μέσο διάγνωσης ή θεραπείας).

Με την χρήση αυτής της απλής συσκευης μπόρεσε να προσδιορίσει τοξίνες μέσα σε ασθενή όργανα και τροφές , όπως και την παρουσία παθογόνων σε ασθενείς και να καταλήξει στο συμπέρασμα πως όλες οι ασθένειες έχουν την αίτια σε δύο παράγοντες : Τις τοξίνες και τα παράσιτα .

Στην περίπτωση του καρκίνου η Clark διαπίστωσε πως οφείλεται σε ένα συνδοιασμό τοξινών που λαμβάνονται από το περιβάλλον ή δημιουργούνται από παθογόνους οργανισμούς μέσα στο σώμα και στο κοινό παράσιτο των εντέρων το Fasciolopsis buski .

Σχετικά με το HIV/AIDS η Clark ανακάλυψε πως ο HIV δεν πρόκειται για έναν ιό που μολύνει άμεσα τον άνθρωπο αλλά για έναν ιό που μολύνει το παράσιτο Fasciolopsis buski και προκαλεί βλάβη στον άνθρωπο μόνο εάν αυτό το παράσιτο εγκατασταθεί στον θυμό αδένα . Πάλι για να συμβεί αυτό χρειάζεται η χρόνια τοξίνωση του σώματος από μια ουσία που σε αυτήν την περίπτωση ειναι το βενζένιο .

Με τη χρήση του συνχρόμετρου μπόρεσε να ανακαλύψει τις τοξίνες που μπλοκάρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να προσδιορίσει τα τρόφιμα και τα προιόντα που τις περιέχουν .

Τα πρωτοκολλα της Clark έχουν σκοπό την απομάκρυνση των παθογόνων οργανισμών χρησιμοποιώντας βότανα και ηλεκτρικές - ενεργειακές συσκευές και την αποφυγή των προιόντων - τροφίμων που περιέχουν τοξίνες .





This zapper has got an elaborate system of energy enhancing additions, hence the name "Orgone Zapper". A block of Orgonite, a Neodymium Magnet, a Mobius coil, an amethyst crystal and a garnet are used to stimulate the life energy field of the wearer and thereby speed up healing processes and enhance wellbeing and general health.

Specifications:

Frequency: 15 Hz, pulsed DC
Battery: 9V, PP3
Electrodes: Copper coins
Removable Velcro Strap
2.5 mm micro socket for external devices
Neodymium Magnet 10.3 x 3 mm
Mobius coil, protected by boundary wire
Orgonite block
Amethyst crystal coiled into "tail" lead wire
Garnet crystal coiled into "head" lead wire
LED to show on/off status
Standard Orgone Zapper


Βότανα με αντιπαρασιτική δράση

Η Clark χρησιμοποιησε τρία βότανα για να σκοτώσει παράσιτα σε όλα τα στάδια της ζωής τους . Τα βότανα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί και στην παραδοσιακή βοτανολογία και είναι γνωστά για την αντιμικροβιακή , αντιπαρασιτική ακόμα και την αντιική τους δράση .

Πρόκειται για τα :

- Juglans Regia ΤΜ . Αλκοολούχο εκχύλισμα από το κέλυφος του πράσινου καρυδιού . Η φλούδα του πράσινου καρυδιού σκοτώνει πάνω άπο 100 παράσιτα ενήλικα ή κατά την περίοδο της ανάπτυξης τους .
- Αrtemisia Absinthium . H δραστική ουσία βρίσκεται στα φύλλα της Αρτεμισίας και δρά εναντίον
παρασίτων σε φάση ανάπτυξης και ωρίμανσης .

-Eugenia caryophyllata . Τα 'καρφιά' γαρύφαλλου αντιμετωπίζουν παράσιτα στην αρχική τους φάση , δηλαδή τα αυγά τους.

Τα βότανα αυτά πρέπει να χορηγούνται ταυτόχρονα για να μπορέσει το σώμα να απομακρύνει τους παρασιτικούς οργανισμούς αποτελεσματικά .

Mε αυτό το τρόπο αντιμετωπίζονται κυρίως παράσιτα που ζούν στα έντερα μας και έχει αποδειχθεί πως μια τέτοια αγωγή μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην εξυγίανση της εντερικής χλωρίδας .

Για την απομάκρυνση παρασίτων από περιοχές του σώματος που δεν φτάνουν τα βότανα η Clark χρησιμοποιησε μια απλή ηλεκτρονική συσκευή που επινοησε και ονομασε zapper .

Σημαντικό μέρος των θεραπειών που προτείνει η dr Clark αποτελούν ηλεκτρονικές συσκευές για το καθαρισμό του σώματος από παράσιτα και τοξίνες .


Η Clark δεν ήταν η πρώτη γιατρός που χρησιμοποίησε τέτοιες μεθόδους . Αρκετές δεκαετίες πιο πριν ο dr Royal Rife είχε ανακαλύψει πως κύματα που εκπέμπουν σε ορισμένες συχνότητες μπορούν να σκοτώσουν παθογόνα χωρίς παρενέργειες . Μάλιστα είχε χρησιμοποιήσει τέτοιες συσκευές για να εξολοθρεύει με επιτυχία καρκινικά κύτταρα .

Η θεωρία πίσω από αυτές τις μεθόδους βρίσκεται στο γεγονός πως κάθε ουσία ή οργανισμός δονείται σε μια συγκεκριμένη συχνότητα ή σε ένα συγκεκριμένο πεδίο συχνοτήτων . Πχ έχει βρεθεί πως το παράσιτο Fasciolopsis Buski δονείται στην συχνότητα περίπου των 434ΚΗz . Όταν τώρα αυτή η συχνότητα περάσει μέσα στο σώμα μας μέσω μιας γεννήτριας συχνοτήτων για μερικά λεπτά το παράσιτο αυτό εξολοθρεύεται .Αυτό συμβαίνει λόγω συντονισμού, όπως ακριβώς ένας υψηλός διαπεραστικός ήχος μπορεί να σπάσει ένα γυαλί . Έρευνες σε εργαστήρια έχουν αποδείξει πως πραγματικά αυτό συμβαίνει .

Σήμερα είναι γνωστές οι συχνότητες πολλών παθογόνων και ουσιών για τη χρήση σε έρευνες τόσο από εναλλακτικούς θεραπευτές όσο και από κλασσικούς γιατρούς .

Στο παρακάτω link μπορείτε να βρείτε pdf αρχεία με αυτές τις συχνότητες .

http://www.electroherbalism.com/Bioelectronics/FrequenciesandAnecdotes/index.htm

Για να μπορέσει να κάνει χρήση αυτών των δεδομένων χρειάζεται κάποιος να διαθέτει μια γεννήτρια συχνοτήτων που να εκπέμπει κύματα από 0hz μέχρι 1MHz και να μπορεί να παράγει θετικά τετραγωνικά κύματα καθώς και ημιτονοειδή κύματα .Τότε μπορεί να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα συχνοτήτων ανάλογα με την πάθηση ή να σκοτώσει παθογόνους οργανισμούς αφού πρώτα τους έχει εντοπίσει με τη χρήση κάποιας μεθόδου διάγνωσης .

Επειδή αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη και απευθύνεται κυρίως σε επαγγελματίες θεραπευτές η Clark επινόησε το zapper. Το zapper βασίζεται στη τυχαία ανακάλυψη της Clark πως τα 100 % θετικά τετραγωνικά κύματα μπορούν να σκοτώσουν όλα τα παθογόνα ανεξάρτητα της συχνότητας που εκπέμπουν .

Αν και όλες οι συχνότητες φαίνεται να είναι αποτελεσματικές η Clark συστήνει στα βιβλία της να χρησιμοποιείται η συχνότητα των 30,000 Hz . Στο εμπόριο σήμερα είναι διαθέσιμα πολλά είδη zapper σε διάφορες συχνότητες και με πρόσθετα χαρακτηριστικά για να αυξάνεται η αποτελεσματικότητα τους .

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων των zapper είναι πως πρέπει να εκπέμπουν γύρω από μία και μόνο μια συχνότητα και να παράγουν ένα εντελώς θετικό τετραγωνικό κύμα . Αντίθετα μια γεννήτρια συχνοτήτων μπορεί να παράγει οποιαδήποτε συχνότητα μέσω διαφόρων ειδών κυμάτων .

Το πρόγραμμα θεραπείας που προτείνει η Clark διαρκεί 61 λεπτά και έχει ως εξής : 7 λεπτά εκπομπής κυμάτων που ακολουθούνται από μια διακοπή 20 λεπτών . Σε αυτό το στάδιο εξολοθρεύονται όλα τα παράσιτα . Δεύτερη εκπομπή κυμάτων για άλλα 7 λεπτά . Στο δεύτερο αυτό στάδιο σκοτώνονται τα βακτήρια που έχουν απελευθερωθεί από τα νεκρά παράσιτα . Ακολουθείται μια παύση για 20 λεπτά και μετά μια τρίτη και τελευταία εκπομπή της συχνότητας για 7 λεπτά . Στο τρίτο και τελευταίο στάδιο σκοτώνονται οι ιοί που έχουν ξεφύγει από τα νεκρά βακτήρια του προηγούμενου σταδίου .

Η εκπομπή κυμάτων στο σώμα γίνεται μέσω ηλεκτροδίων από χαλκό ή κάποιο άλλο υλικό με αρκετή αγωγιμότητα. Αυτό το πρόγραμμα αποτελεί την ελάχιστη χρήση που μπορεί να κάνει κάποιος με το zapper . Δεν είναι όμως αρκετό γιατί στις μέρες πολλοί ασθενείς έχουν συσσωρευμένες τοξίνες γύρω από τους καρπούς και τα χέρια που εμποδίζουν το κύμα να εισέλθει ικανοποιητικά το σώμα .Επίσης το zapper έχει το μειονέκτημα να μπορεί να εξολοθρεύει παθογόνα κυρίως στο αίμα και στη λέμφο αλλά δεν μπορεί να εισχωρήσει σε περιοχές όπως οι εντερικές κοιλότητες ή ιστοί οργάνων . Για αυτό το σκοπό χρησιμοποιείται πλέον μια άλλη μέθοδος, το plate zapping .




Υπαρχουν zapper που εχουν ενσωματωμένο οργονίτη. Χρησιμοποιώντας μια γεννήτρια οργόνης δίπλα στο σώμα, αυτο έχει το αποτέλεσμα μιας θεραπείας βελονισμού. Ένας ευαίσθητος στις ενέργειες θα δει την αύρα αμέσως να λάμπει και να μεγαλώνει, και τα άνισα σκοτεινά σημεία της αύρας να αρχίζουν να λάμπουν σύντομα. Το οποίο δείχνει ότι η ενέργεια της οργόνης έχει ένα ισορροπητικό αποτέλεσμα. Τα παράσιτα και τα τοξικά υλικά βασίζονται στην νεκρή οργόνη για να κάνουν την δουλειά τους, και μια γεννήτρια οργόνης εύκολα τα εξουδετερώνει.

Επισης, υπαρχουν zappers που εχουν ενσωματωμενο πηνίο Mobius το οποίο ενεργοποιεί την θεραπευτική ενέργεια του οργανισμού που βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή. Επίσης ένα ισχυρό μαγνήτη σπανίων γαιών που συγκεντρώνει και εστιάζει την παραγόμενη οργόνη στο σώμα. Χάρη σε αυτό σκοτώνει τα θωρακισμένα παράσιτα όπως στην αρρώστια του Lyme και την Ινομυαλγία, την Τριχίνωση και τον Ερυθηματώδη λύκο.

Οι 15 κύκλοι που δουλεύουν καποια από τα zapper , ως χαμηλή συχνότητα διαπερνά το δέρμα ευκολότερα. Το ρεύμα σκοτώνει τα παράσιτα, οπότε περισσότερο (ένταση όχι τάση) σκοτώνει περισσότερα και γρηγορότερα. Επίσης οι 15 κύκλοι σας κάνουν να αισθάνεστε καλά. Καθαρά μεταφυσικά τώρα έχει ως αποτέλεσμα τη διευρυνση της συνειδησης, κάτι το οποίο βοηθά πολύ στην θεραπεία.

Τοσο η Αρθρίτιδα οσο και η Υψηλή Πίεση ,προέρχονται από τους μύκητες.

Οι μύκητες είναι τα πιο διαδεδομένα παράσιτα στον οργανισμό. Τα παράσιτα γενικά βρίσκονται σε κολλοειδή αιώρηση στα σωματικά υγρά. Αλλά είναι Θετικα φορτισμενα, οπότε δεν θα μπορούσαν να ζήσουν σε ένα υγιές σώμα που είναι αρνητικα φορτισμενο. Τα θρεπτικά υλικά μεταφέρονται στο αίμα μας σαν αρνητικά φορτισμένα κολλοειδή. Όταν συναντούν τους μύκητες, η ενέργεια τους «τρώγεται» από τα παράσιτα και τα μεταλλικά ιχνοστοιχεία πέφτουν από το διάλυμα και τα κόκαλα και οι αρθρώσεις σας που άδικα περιμένουν τα θρεπτικά υλικά εξασθενούν. Έτσι το zapper εξαφανίζει γρήγορα τους πόνους των αρθριτικών.

Η υψηλή αρτηριακή πίεση δημιουργείται όταν το σώμα στέλνει χοληστερόλη για να καλύψει τις προερχόμενες από τους μύκητες βλάβες στις αρτηρίες, όπως βάζουμε το μπάλωμα στα τρύπια λάστιχα του αυτοκινήτου. Αυτό συνεχίζεται όσο οι μύκητες προκαλούν νέες πληγές. Έτσι οι αρτηρίες χάνουν την ελαστικότητα τους και μικραίνει σημαντικά η διάμετρος τους. Σκοτώνοντας τους μύκητες με το zapper αρχίζει η ανάστροφη πορεία. Το σώμα ξέρει πώς να διαλύσει και να αφαιρέσει την χοληστερόλη με τον καιρό. Καθώς γίνεται αυτό, η πίεση επανέρχεται στο φυσιολογικό.

Τα Αντιβιοτικα είναι η κύρια αιτία των μολύνσεων από μύκητες. Τα ίδια παράγονται από ισχυρές τοξίνες μυκήτων και ενθαρρύνουν την ανάπτυξη ΟΛΩΝ των μυκήτων στο σώμα. Σκοτώνουν ορισμένα βακτήρια, που είναι το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν, απλώς σκοτώνουν τον ανταγωνισμό καθώς και τα δύο είναι παράσιτα. Σε χώρες όπου δεν έχουν αντιβιοτικά οι αρρώστιες οι σχετιζόμενες με μύκητες σχεδόν δεν υπάρχουν. Και φυσικά δεν έχουν υψηλή χοληστερόλη.





Aλλαγές που συμβαινουν με την καθημερινη χρήση του zapper.

Ο ερευνητης Don Croft, ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στο θέμα των Αιθερικών Μετατροπέων, αναφερει:

Εξουδετερώνει τους πόνους, ακόμη και τους χρόνιους.
Η γρίπη και τα κρυώματα εξαφανίζονται.
Νεκρά σκουλήκια στην τουαλέτα μετά από μια εβδομάδα χρήσης (για κάποιους ανθρώπους).
Τα κοψίματα, οι γρατσουνιές, οι μολύνσεις κλπ, θεραπεύονται ταχύτατα.
Εξουδετερώνει τις μολύνσεις του αναπνευστικού συστήματος, σταματάει γρήγορα τους πονόδοντους.
Οι μύκητες της μούχλας και της Candida φεύγουν γρήγορα.
Βελτιωμένη καθαρότητα μυαλού.
Καλύτερο ύπνο, και καλύτερα όνειρα.
Η ακμή εξαφανίζεται γρήγορα.
Η ψωρίαση εξαφανίζεται σε έξι εβδομάδες η περισσότερο μετά την αρχική ελαφρά βελτίωση.
Ο χρωματικός τόνος του δέρματος βελτιώνεται αμέσως.
Βοηθά στην αποβολή των βαρέων μετάλλων και των οργανικών τοξινών.
Αποκαθίσταται η φυσιολογική οξύτητα του αίματος PH σε μερικές μέρες.
Τέλος οι ημικρανίες.
Τέρμα η κατάθλιψη (οι περισσότεροι πετάνε τα φάρμακα τους).
Σταματά την φαγούρα, ακόμη και από τσιμπήματα εντόμων.
Σταματά την πιτυρίδα.
Βελτιώνεται η αναπνοή.
Καλύτερη κινητικότητα των αρθρώσεων.
Σταματά τα έλκη.
Μπορεί να πρηστείτε για μια μέρα η δύο στην αρχή της εφαρμογής.
Τα κονδυλώματα μικραίνουν και εξαφανίζονται, πιο γρήγορα στις μικρές ηλικίες.
Οι όγκοι εξαφανίζονται γρήγορα.
Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα, φεύγει σε μια μέρα η δύο.
Μειώνεται η εμφάνιση των κόκκινων ματιών.
Ο πόνος των αυτιών εξαφανίζεται (και βελτιώνεται η ακοή εάν βάλλετε το zapper πάνω στο αυτί).
Οι λειχήνες φεύγουν την ίδια μέρα.
Η ψώρα εξαφανίζεται την ίδια μέρα.
Μικρότερη δυσοσμία σώματος, αναπνοής και ποδιών.

Εάν η γρίπη η το κρύωμα συνεχίζουν μετά από μια μέρα χρήσεως του zapper, τότε έχετε χρόνια ασυμπτωματική τροφική δηλητηρίαση η μη ορατή μούχλα στο αέρα του σπιτιού σας. Για αυτό τα κρυώματα τυχαίνουν κυρίως τον χειμώνα που δεν ανοίγουμε συχνά τα παράθυρα.

Μεγάλη σημασία έχει η απόφραξη του χοληδόχου πόρου από τα παράσιτα και τις πέτρες. Πολλοί άνθρωποι έχουν μισό-φραγμένο τον πόρο από τα σκουλήκια και τις πέτρες. Αυτά τα σκουλήκια εκκρίνουν μια ορμόνη που κρατάει τους πόρους συνεσταλμένους για να μην αποβληθούν από τον οργανισμό. Γύρω τους σχηματίζονται κρύσταλλοι και κατόπιν πέτρες. Συνήθως συμβαδίζουν με την παρουσία μούχλας στον οργανισμό και Candida


Η φορητή συσκευή «Ρανταμίρ» για ΘΣΥ και ΕΥΣ με αυτόνομη πηγή ενέργειας για επίδραση με χιλιοστομετρική ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στις ζώνες Ζαχάριν, Γκέντα και σε άλλες ανακλαστικές ζώνες, συμπεριλαμβανομένων των πιο ευαίσθητων.

Η συσκευή «Ρανταμίρ» είναι το τελευταίο επίτευγμα των Ρώσων επιστημόνων και προορίζεται για τον απλό χρήστη.

Η συσκευή «Ρανταμίρ» μπορεί να κάνει τη διαδικασία μαλακά και ανώδυνα. Γιατί ο καθαρισμός απ’ τα παράσιτα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Εξίσου σημαντικό είναι να επαναφέρουμε την άμυνα του οργανισμού, να βγάλουμε έξω τις τοξίνες και να αποφύγουμε να μολυνθούμε ξανά.

Κάνει θεραπεία χρησιμοποιώντας α) θεραπεία με συντονισμό με συχνότητες(ΘΣΥ) και β) θεραπεία με εξαιρετικά υψηλές συχνότητες(ΕΥΣ), μεταξύ άλλων και πληροφοριακοκυματική θεραπεία.


Γρήγορα και ανώδυνα θα βοηθήσει να καθαρίσει ο οργανισμός απ’ τα παράσιτα και τα περιττώματά τους που χρόνια μαζεύονταν στο σώμα σας. Τα με ειδικό τρόπο καταγεγραμμένα σήματα των αντιπαρασιτικών βοτάνων θα εισχωρήσουν σε κάθε κύτταρο του οργανισμού, συμβάλλοντας στη άμυνα του σώματός σας.

Λόγω της απελευθέρωσης του ανοσοποιητικού συστήματος, θα νιώσετε απίστευτη ελαφρότητα και ανάταση, θα μπορέσετε να ξεχάσετε την ύπαρξη πολλών ασθενειών και ν’ ασχοληθείτε απερίσπαστοι μ΄αυτό που σας αρέσει! Η συσκευή προορίζεται επίσης για αντιπαρασιτική, αντιβακτηριδιακή και αντιιϊκή δράση. Η συσκευή είναι αποτελεσματική για οξείες και χρόνιες ασθένειες, αιτία των οποίων είναι κυρίως οι μολύνσεις με παράσιτα και βακτηρίδια.


Σοκαριστικες φωτογραφιες και βιντεο για τα παρασιτα που ζουν στον ανθρωπινο οργανισμο μπορειτε να δειτε - με δικη σας ευθυνη !... εδώ και εδώ και εδώ και εδώ.

http://ianisdo-anando2.blogspot.com/2010/11/zapper.html


Πηγες

http://www.drclark.net/
http://olistikestherapeies.blogspot.com/2008/10/ulda-clark.html
http://ianisdo-anando2.blogspot.com/2009/09/dr-ulda-clark-h-synchrometer-zapper.html
http://www.energetic-medicine.net/
http://www.electroherbalism.com/Bioelectronics/FrequenciesandAnecdotes/index.htm
http://www.biomeridian.com/
http://eleftheri-epistimi.blogspot.com/2009/08/blog-post_15.html
http://cosmotherapy.gr/index.php?id=147
http://www.worldwithoutparasites.com/
http://www.cdc.gov/ncidod/dpd/parasites/index.htm
http://miastala.com/s/archives/9652
http://miastala.com/s/archives/10697
http://www.cdc.gov/ncidod/dpd/default.htm
http://www.orgoniseafrica.com/orgone-zapper-el-silverado-9v-electrical-pulser.html
http://www.onirocosmos.gr/e-shop/